Προβολή πηγαίου κώδικα για τη σελίδα Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας

← Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Δεν έχετε την άδεια να τροποποιήσετε αυτή τη σελίδα, για τον ακόλουθο λόγο:
Η διεύθυνση IP σας βρίσκεται σε ένα εύρος που έχει αποκλειστεί σε όλα τα wiki του Ιδρύματος Wikimedia.
Ο αποκλεισμός έγινε από ‪JJMC89‬ . Ο λόγος που δίνεται είναι Open proxy/Webhost: See the help page if you are affected .
Έναρξη αποκλεισμού: 23:46, 19 Απριλίου 2024
Λήξη αποκλεισμού: 23:46, 19 Απριλίου 2027
Η τρέχουσα διεύθυνση IP σας είναι 18.118.27.61 . Το αποκλεισμένο εύρος είναι 18.118.0.0/16 .
Παρακαλούμε συμπεριλάβετε τις παραπάνω λεπτομέρειες σε όποια ερωτήματα κάνετε. Εάν πιστεύετε ότι έχετε αποκλειστεί κατά λάθος, μπορείτε να βρείτε πρόσθετες πληροφορίες και οδηγίες στην παγκόσμια πολιτική No open proxies παγκόσμια πολιτική.
Διαφορετικά, για να συζητήσετε τον αποκλεισμό, παρακαλούμε αναρτήστε ένα αίτημα για έλεγχο στο Meta-Wiki. ⧼wikimedia-globalblocking-blockedtext-mistake- email-steward⧽
Μπορείτε να δείτε και να αντιγράψετε τον κώδικα της σελίδας:
{{Μορφοποίηση|@=Αύγουστος 2023}}

Το '''[[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας]]''' αποτελεί το μακροβιότερο [[πολιτικό κόμμα]] της χώρας. Η Ιστορία του είναι συνυφασμένη με τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. 

[[Αρχείο:Kke plaque 1st seke congress.jpg|thumb|Πλάκα με επιγραφή του ΚΚΕ στο κτίριο όπου πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος ως ΣΕΚΕ.]]

== Ίδρυση και εξέλιξη του κόμματος ==
Ιδρύθηκε ως '''[[Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος|Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας]]''' '''(ΣΕΚΕ)''' στις 17 Νοεμβρίου 1918 στον [[Πειραιάς|Πειραιά]]. Τον Ιανουάριο του 1920, σε συνεργασία με το [[Κομμουνιστικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας|Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας]] και το [[Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας|Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα]], ίδρυσε τη [[Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία]] και τρείς μήνες αργότερα μετονομάστηκε σε [[Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος|Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας]] (Κομμουνιστικό) (ΣΕΚΕ(Κ)) ενώ παράλληλα εντάχθηκε στην [[Κομμουνιστική Διεθνής|Γ' Διεθνή]] ως «Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς». Στις 26 Νοεμβρίου 1924 μετονομάστηκε σε '''Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας''' ('''ΚΚΕ''').<ref>{{Cite web|url=https://vouliwatch.gr/parties/k-k-e|title=Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας|website=vouliwatch - Δυναμώνουμε τη Δημοκρατία|accessdate=2025-09-27}}</ref> Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του [[Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)|Θεόδωρου Παγκάλου]], τα μέλη του υπέστησαν έντονες διώξεις. Πάραυτα, μετά την πτώση του Πάγκαλου, στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926|βουλευτικές εκλογές του 1926]] σημείωσε τις πρώτες σημαντικές εκλογικές του επιτυχίες, όπου κατάφερε να εκλέξει δέκα βουλευτές.

Το 1929, η [[Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Ιουνίου 1929|Κυβέρνηση Βενιζέλου]] ψήφισε το [[Ιδιώνυμο]], νόμο για την καταστολή κομμουνιστικών και συνδικαλιστικών ιδεών, γεγονός που οδήγησε σε νέο κύκλο διώξεων μελών και υποστηρικτών του. Το 1931, μετά από παρέμβαση της [[Κομμουνιστική Διεθνής|Κομμουνιστικής Διεθνούς]], Γενικός Γραμματέας ανέλαβε ο [[Νίκος Ζαχαριάδης]], φανατικός υποστηρικτής του [[Ιωσήφ Στάλιν]], κίνηση που μετέβαλε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Στις εκλογές του 1935, σημείωσε τη μεγαλύτερη εκλογική του επιτυχία την περίοδο του Μεσοπολέμου, συγκεντρώνοντας 9,59% των ψήφων. Το 1936, το ηγετικό στέλεχος του κόμματος, [[Στέλιος Σκλάβαινας]], σύνηψε με τον τότε ηγέτη του [[Κόμμα Φιλελευθέρων (Ελλάδα)|κόμματος των Φιλελεύθερων]], [[Θεμιστοκλής Σοφούλης|Θεμιστοκλή Σοφούλη]] μυστικό σύμφωνο, γνωστό ως «[[Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα]]» όπου το ΚΚΕ δεσμεύτηκε να δώσει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση των Φιλελεύθερων, ενώ ο Σοφούλης να ανακαλέσει την αντικομμουνιστική νομοθεσία της περιόδου η οποία δεν εφαρμόστηκε λόγω σφοδρών αντιδράσεων του πολιτικού κόσμου. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, μετά το [[Καθεστώς της 4ης Αυγούστου|πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου]], πέρασε στην παρανομία, και τα μέλη του βίωσαν την πιο έντονη καταστολή της περιόδου του μεσοπολέμου, με ορισμένα όπως ο [[Χρήστος Μαλτέζος]], να εκτελούνται από την Ασφάλεια.

Στις 31 Οκτωβρίου 1940, τρεις μέρες μετά την έναρξη του [[Ελληνοϊταλικός Πόλεμος|Ελληνοϊταλικού Πολέμου]], παραβαίνοντας τις οδηγίες της Σοβιετικής Ένωσης σχετικά με τη στάση του κόμματος απέναντι στον άξονα λόγω του [[Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ|συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ]], ο Ζαχαριάδης έστειλε προσωπική επιστολή στον [[Ιωάννης Μεταξάς|Ιωάννη Μεταξά]] όπου ανέφερε τη στήριξη του αγώνα ενάντια στην ιταλική εισβολή, κίνηση που επικρίθηκε σφοδρά από τη Σοβιετική Ένωση. Με την [[Κατοχή της Ελλάδας (1941-1944)|κατάληψη της Ελλάδας από τον Άξονα]], ο Ζαχαριάδης παραδόθηκε στους Γερμανούς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε έγκλειστος στο [[στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου]] ενώ γενικός γραμματέας ανέλαβε ο [[Γιώργης Σιάντος|Γεώργιος Σιάντος]]. Μέλη του ΚΚΕ -μαζί με μέλη άλλων κομμάτων- συμμετείχαν στη σύσταση της πρώτης αντιστασιακής οργάνωσης, την [[Ελευθερία (αντιστασιακή οργάνωση)|«Ελευθερία»]] τον Μάιο του 1941. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μετά από την έναρξη της [[Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα|επιχείρησης «Μπαρμπαρόσα»]], δημιούργησε μαζί με τρία άλλα περιθωριακά κόμματα της αριστεράς το [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο]] (ΕΑΜ) αντιστασιακή οργάνωση που εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη της Ελλάδας, αλλά και τη εν γένει μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Τον Φεβρουάριο του 1942, δημιουργήθηκε το ένοπλο σκέλος του ΕΑΜ, ο [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός]] (ΕΛΑΣ) έχοντας ως επικεφαλής τον κομμουνιστή [[Άρης Βελουχιώτης|Άρη Βελουχιώτη]]. Η έντονη πόλωση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, οδήγησε το 1943 στην εκδήλωση [[Ενδοαντιστασιακές συγκρούσεις στην Ελλάδα|ενόπλων συγκρούσεων]] μεταξύ του ΕΛΑΣ από τη μία και των υπόλοιπων οργανώσεων από την άλλη. Στον απόηχο των συγκρούσεων, ο ΕΛΑΣ είχε επικρατήσει των περισσοτέρων και τα μέλη τους εντάχθηκαν σε αυτόν, ιδιώτευσαν, ή συμμετείχαν στα [[Τάγματα Ασφαλείας]]. Τον Δεκέμβριο του 1944, έλαβε χώρα σύγκρουση στην Αθήνα μεταξύ του ΕΛΑΣ από τη μία και Βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων από την άλλη, γνωστή ως «[[Δεκεμβριανά]]», που έληξαν με την ήττα του πρώτου. Ύστερα, υπογράφτηκε η [[Συμφωνία της Βάρκιζας]], συμφωνία σχετικά με τους όρους της συνθηκολόγησης μεταξύ των δύο πλευρών η οποία παραβιάστηκε και από τις δύο μεριές. Ύστερα, ξεκίνησε έντονη βία έναντι σε μέλη του ΕΑΜ και φίλα προσκείμενους πολίτες από παρακρατικές φιλομοναρχικές ομάδες, γεγονότα γνωστά ως [[Λευκή τρομοκρατία (Ελλάδα)|Λευκή Τρομοκρατία]]. Τον Μάιο του 1945, επέστρεψε στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης και ανέλαβε εκ νέου την αρχηγεία του κόμματος. Υπό την ηγεσία του, το ΚΚΕ προέκρινε αρχικά την αυτοάμυνα των μελών του απέναντι στη λευκή τρομοκρατία και από τον Φεβρουάριο του 1946 μία «διπλή στρατηγική» τόσο πολιτικής όσο και ένοπλης αντάρτικης δράσης με αμυντικό χαρακτήρα.

Παραδοσιακά, σημείο έναρξης του [[Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1946–1949)|Εμφυλίου Πολέμου]] θεωρείται η επίθεση ομάδας ανταρτών στον Σταθμό Χωροφυλακής [[Λιτόχωρο Πιερίας|Λιτοχώρου Πιερίας]] τη νύχτα της 30ής Μαρτίου 1946, παραμονή των [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946|κοινοβουλευτικών εκλογών]], από τις οποίες το ΚΚΕ απείχε. Ακολούθησαν κρατικές διώξεις αριστερών, που εντάθηκαν μετά την επιστροφή στην Ελλάδα του [[Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας|βασιλιά Γεώργιου Β΄]] με ένα [[Ελληνικό δημοψήφισμα του 1946|αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα]]. Οι ομάδες των ανταρτών οργανώθηκαν υπό τον [[Μάρκος Βαφειάδης|Μάρκο Βαφειάδη]] στον [[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας]] που δρούσε σε ορεινές κυρίως περιοχές της επαρχίας, λαμβάνοντας την υποστήριξη χωρών του [[Ανατολικό Μπλοκ|σοσιαλιστικού μπλοκ]]. Οι συγκρούσεις μεταξύ του ΔΣΕ και του [[Ελληνικός Στρατός|Εθνικού Στρατού]] έληξαν τον Αύγουστο του 1949, στην τρίτη μάχη της Φλώρινας, όπου ο ΔΣΕ αποχώρησε ηττημένος στην [[Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας|Αλβανία]]. Με τη λήξη του Εμφυλίου, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο προσφυγικό ρεύμα περίπου 100.000 ανθρώπων, οι οποίοι μετέβησαν σε χώρες του ανατολικού μπλόκ και της Σοβιετικής Ένωσης. Το ΚΚΕ, όντας παράνομο, εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, το οποίο αποτέλεσε και την έδρα του κόμματος ως το 1968. Το 1951 αριθμός στελεχών του μαζί με στελέχη άλλων αριστερών κομμάτων, δημιούργησε την [[Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά]] (ΕΔΑ), ένα μη κομμουνιστικό κόμμα της Αριστεράς την ηγεσία του οποίου ανέλαβε ο σοσιαλιστής [[Ιωάννης Πασαλίδης]]. Η ΕΔΑ σημείωσε σημαντικές εκλογικές επιτυχίες κατά την πρώιμη μετεμφυλιακή περίοδο, ιδιαίτερα στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1958|εκλογές του 1958]].

Το 1956, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν, ύστερα από τεράστιες εσωκομματικές εντάσεις και παρεμβάσεις της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ζαχαριάδης παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού γραμματέα, χρέη του οποίου ανέλαβε, -ύστερα από τη μεταβατική θητεία του [[Απόστολος Γκρόζος|Αποστόλου Γκρόζου]]- ο [[Κώστας Κολιγιάννης]]. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους, ο Ζαχαριάδης διεγράφη ολοκληρωτικά από το κόμμα και το 1962 εξορίστηκε στο [[Σουργκούτ]], όπου και αυτοκτόνησε το 1973. Μετά από την εγκαθίδρυση της [[Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974)|δικτατορίας των συνταγματαρχών]], φίλα προσκείμενοι πολίτες γνώρισαν νέο κύκλο διώξεων, ενώ παράλληλα συμμετείχαν ενεργά στον [[Αντιδικτατορικός αγώνας|αντιδικτατορικό αγώνα]]. Το 1968, ύστερα από την [[Εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία|εισβολή του συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία]], το ΚΚΕ γνώρισε νέα εσωτερική κρίση κατά την οποία η έδρα του μεταφέρθηκε στη Βουδαπέστη και διασπάστηκε σε δύο τμήματα, ένα φιλοσοβιετικό και ένα [[Ευρωκομμουνισμός|ευρωκομμουνιστικό]], το οποίο ονομάστηκε [[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού|ΚΚΕ Εσωτερικού]]. Το 1974, ύστερα από την πτώση της δικτατορίας, το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε ύστερα από διάταγμα της [[Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974|κυβέρνησης εθνικής ενότητας]] του [[Κωνσταντίνος Καραμανλής|Κωνσταντίνου Καραμανλή]].

Κατά τη δεκαετία του 1980 έχοντας ως γενικό γραμματέα τον [[Χαρίλαος Φλωράκης|Χαρίλαο Φλωράκη]], το ΚΚΕ εδραιώθηκε ως τρίτο κόμμα του κοινοβουλίου, με την εκλογική του δύναμη να κυμαίνεται από 10,91% στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1981|εκλογές του 1981]] έως 13,13% στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 1989|εκλογές Ιουνίου 1989]]. Το 1989, συμμετείχε στην [[Κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη 1989|κυβέρνηση Τζαννετάκη]] ως μέλος του [[Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου|Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου]]. Με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και της σοβιετικής ένωσης, το ΚΚΕ γνώρισε μια νέα πολιτική κρίση, κατά την οποία τα στελέχη του διχάστηκαν σχετικά με την πορεία που θα ακολουθούσε το κόμμα. Ύστερα από εσωκομματικές εκλογές που έλαβαν χώρα τον Φεβρουάριο του 1991, η [[Αλέκα Παπαρήγα]] επικράτησε οριακά του [[Γιάννης Δραγασάκης|Γιάννη Δραγασάκη]], με την πρώτη να εκπροσωπεί την ορθόδοξη πτέρυγα, και τον δεύτερο την ανανεωτική. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε εκ νέου διάσπαση του κόμματος όπου οι ανανεωτές εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και εντάχθηκαν στον Συνασπισμό, ο οποίος μετέπειτα μετασχηματίστηκε στον [[Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία|Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς]] (ΣΥΡΙΖΑ).

Τη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα από τα λίγα σε απήχηση [[Μαρξισμός-Λενινισμός|μαρξιστικά-λενινιστικά]] κομμουνιστικά κόμματα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

== Απαρχές του κόμματος ==

=== Η ίδρυση του ΣΕΚΕ ===
[[File:1918 SEKE congress building.jpg|thumb|Το κτίριο του Πειραιά όπου πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ.]] Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1918, στον Πειραιά έλαβε χώρα το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας, περίοδο όπου στην Ευρώπη λάμβανε χώρα η διαίρεση μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών.{{Sfn|Μαραντζίδης|2023|p=50}} Συμμετείχαν τριάντα πέντε σύνεδροι οι οποίοι εκπροσωπούσαν περίπου οκτακόσια μέλη με σκοπό την ένωση όλων των σοσιαλιστών που δρούσαν στη χώρα και διήρκησε μία εβδομάδα.{{Sfn|Μαραντζίδης|2023|p=50}} Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ίδρυση άλλων κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης τα οποία προέκυψαν μέσω των διασπάσεων στους κόλπους σοσιαλιστικών οργανώσεων.{{Sfn|Λαμπάτος|2017|p=51}} Η ένωση των σοσιαλιστών, υποστηρίχθηκε από τον [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Ελευθέριο Βενιζέλο]] ο οποίος θεωρούσε πως ένα ενοποιημένο σοσιαλιστικό κόμμα θα επηρέαζε άλλους σοσιαλιστές υπέρ των ελληνικών διεκδικήσεων στα διεθνή συνέδρια στον απόηχο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.{{Sfn|Λαμπάτος|2017|p=51}} Παρότι στους κόλπους του κόμματος υπήρχαν στελέχη τα οποία είχαν επηρεαστεί από την [[Οκτωβριανή Επανάσταση]], και επιδίωκαν τη ριζοσπαστικοποίηση του κόμματος{{Sfnm|1a1=Λαμπάτος|1y=2017|1p=51|2a1=Μαραντζίδης|2y=2023|2p=51}} το πρόγραμμα που υιοθετήθηκε στο συνέδριο ήταν παρόμοιο με το «πρόγραμμα της Ερφούρτης» που είχε ψηφιστεί από το [[Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας|Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα]] το 1891.{{Sfn|Λαμπάτος|2017|p=51}} Η ίδρυση του ΣΕΚΕ πέρασε ως επί το πλείστον απαρατήρητη από τον τύπο της εποχής, γεγονός που οδήγησε το νεοσύστατο κόμμα να υποβάλει δήλωση διαμαρτυρίας στον Βενιζέλο για λογοκρισία.{{Sfn|Μαραντζίδης|2023|p=51}} Παρά την έλξη προς την μπλοσεβικική επανάσταση που διέκρινε μερίδα σοσιαλιστών της εποχής, η πλειοψηφία των Ελλήνων σοσιαλιστών είχε επηρεαστεί από τις δυτικές σοσιαλιστικές σχολές, όπως ο Πλάτωνας Δρακούλης και ο [[Σταύρος Καλλέργης]], σε αντίθεση με την υπόλοιπη βαλκανική αριστερά η οποία αντλούσε περισσότερα στοιχεία από τους Ρώσους επαναστάτες.{{Sfn|Μαραντζίδης|2023|p=51}} Το νεοσύστατο ΣΕΚΕ αποτέλεσε μέλος της [[Δεύτερη Διεθνής|Δεύτερης Κομμουνιστικής Διεθνούς]], από την οποία και αποχώρησε τον Μάιο του 1919.{{Sfn|Μαραντζίδης|2023|p=50}}

Καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή του έπαιξαν, τόσο η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος της Ελλάδας όσο και η επίδραση της νεαρής τότε [[Ρωσική Επανάσταση|Οκτωβριανής Επανάστασης]]. Χαρακτηριστικό είναι πως η εφημερίδα ''[[Ριζοσπάστης]]'' αποτέλεσε το κοινό όργανο του κόμματος και της συνομοσπονδίας.<ref name="ReferenceA">Δημήτριος Χουμεριανός,«Από το ΣΕΚΕ στο ΚΚΕ. Το εργατικό κίνημα στο Μεσοπόλεμο», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000,τομ 7 Ο Μεσοπόλεμος 1922-1940. Από την Αβασίλευτη Δημοκρατία στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.51</ref><ref>Η ταυτόχρονη εμφάνιση της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ και η ''οργανική'' τους σύνδεση, από το 1920 έως το 1926,κατέστησε συμφυείς τους τρεις όρους αυτής της προβληματικής: οικονομική ή επαγγελματική οργάνωση,πολιτικό κόμμα και εργατική τάξη.Παναγιώτης Νούτσος, «Πορτρέτα: Ρόκκος Χοΐδάς 1830-1890-Η σοσιαλιστική σκέψη», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.6 Η Εθνική ολοκλήρωση (1909-1922), Από το κίνημα στο Γουδί ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.264</ref>

Μέσα στο ΣΕΚΕ εκδηλώθηκε η πρώτη αντιπολιτευτική ομάδα με την επωνυμία ''Κομμουνιστική Ένωση'', από πρώην μέλη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας, λόγω της καθυστέρησης ένταξης στην Γ' Διεθνή από το ΣΕΚΕ. Αυτή διαλύθηκε μετά την ένταξη στην Γ' Διεθνή.<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στον Μεσοπόλεμο,εκδ.Θεμέλιο, 1999, σελ.33-35</ref>[[File:Benaroya1914.jpg|150px|thumb|left| Ο [[Αβραάμ Μπεναρόγια]] το 1914.]] Στο Β' Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Απρίλιος 1920) αποφασίστηκε η προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην [[Κομιντέρν|Γ' Κομμουνιστική Διεθνή]] (ΚΔ).<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο, εκδ. Θεμέλιο, 1999, σελ.31,υποσ.4</ref> Μια τέτοια κίνηση αποσκοπούσε «''στην πολιτική και ιδεολογική αυτονόμηση της εργατικής τάξης[...] (στην) τομή που θα διαφοροποιούσε το ΣΕΚΕ σε σχέση με το βενιζελισμό''»<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο, εκδ. Θεμέλιο, 1999, σελ.31</ref> Παράλληλα η ένταξη αυτή συνεπαγόταν συμμόρφωση σε κάθε απόφαση που λάμβανε αυτή η οργάνωση αλλά και στις υποδείξεις που έκανε σχετικά με την ανάδειξη των ηγετικών στελεχών του κόμματος.<ref name="ReferenceA" /> Σε αυτή την απόφαση αντέδρασε μία (μειοψηφική) ομάδα του κόμματος, με επικεφαλής τον [[Αριστοτέλης Σίδερης|Αριστοτέλη Σίδερη]] που αποχώρησαν και ίδρυσαν το [[Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος]], με δράση στα συνδικάτα και ιδιαίτερα εντός της [[ΓΣΕΕ]], σε σημείο όπου ένα από τα βασικά στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο [[Δημήτριος Στρατής]], εξελέγη γενικός γραμματέας και επικεφαλής της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας.<ref name=":0">(en) Julius Braunthal, Yearbook of the International Socialist Labour Movement, Vol. 1, Londres, Lincolns-Prager International Yearbook Pub. Co, 1959, p. 259</ref>

Στις 28 Νοέμβρη του [[1922]] ιδρύθηκε η νεολαία του ΣΕΚΕ, η [[Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας]] (ΟΚΝΕ),<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στον Μεσοπόλεμο,εκδ.Θεμέλιο, 1999, σελ.324</ref>

==== Η αντιπολεμική δράση κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας ====
[[Αρχείο:SEKE.jpg|thumb]]

Το νεαρό τότε ΣΕΚΕ αντιτάχθηκε εξαρχής στη [[Μικρασιατική εκστρατεία|Μικρασιατική Εκστρατεία]] χαρακτηρίζοντάς την [[Ιμπεριαλισμός|ιμπεριαλιστικό]] και τυχοδιωκτικό πόλεμο. Εκτίμησε ότι αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης και των [[Μεγάλες Δυνάμεις|Μεγάλων Δυνάμεων]] της εποχής, [[Μεγάλη Βρετανία|Βρετανίας]] και [[Γαλλία]]ς, που ήθελαν να καταπνίξουν τον εθνικοαπελευθερωτικό για τους [[Τούρκοι (έθνος)|Τούρκους]] αγώνα του [[Κεμαλισμός (ιδεολογία)|κεμαλικού κινήματος]]<ref>Ιδεολογική Επιτροπή της ΚΕ του ΚΚΕ, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος, σελ.113 και εξής</ref> και να κάνουν την [[Τουρκία]] αντισοβιετικό ορμητήριο.

Τα μέλη του ΣΕΚΕ(Κ) διεξήγαγαν δραστήρια [[προπαγάνδα]] τόσο στο μέτωπο όσο και στα μετόπισθεν, προειδοποιώντας για τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνέχειας του πολέμου και καλώντας τον λαό να αγωνιστεί για την ανατροπή του βασιλιά και την ειρήνευση στη βάση της συνεννόησης με τον τουρκικό λαό.<ref>Στο φύλλο του "Ριζοσπάστη" της 12/7/1935 ο [[Νίκος Ζαχαριάδης]] έγραφε: «Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, ή Τουρκία θά τανε σήμερα πεθαμένη και 'μεις Μεγάλη Ελλάδα. Γι'αυτό, εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την άστο-τσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε.»</ref> Στο μικρασιατικό μέτωπο επικεφαλής της αντιπολεμικής προπαγάνδας ήταν ο [[Παντελής Πουλιόπουλος]], ο [[Γιώργος Νίκολης]] και ο [[Ελευθέριος Σταυρίδης|Λευτέρης Σταυρίδης]].

Το ΣΕΚΕ υποστήριζε ότι σε περίπτωση που ένας πόλεμος που διεξάγεται είναι [[Ιμπεριαλισμός|ιμπεριαλιστικός]] και από τα δύο μέρη, οι επαναστάτες και των δύο μερών θα πρέπει να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον εθνικό πόλεμο σε εμφύλιο, ώστε να ανατρέψουν τις αστικές και ιμπεριαλιστικές τους κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή ονομάζεται [[Επαναστατικός ντεφαιτισμός|ντεφαιτισμός]] και έγινε αφορμή για σκληρές διώξεις εναντίον των μελών του ΣΕΚΕ που στο εξής θα δρούσαν σε κατάσταση ημιπαρανομίας{{πηγή}}.

==Μετονομασία σε ΚΚΕ==

Στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριό του, τον Νοέμβρη του [[1924]], το ΣΕΚΕ(Κ) - ΣΕΚΕ(κομμουνιστικό) - μετονομάστηκε σε «ΚΚΕ (ΕΤΚΔ) (Ελληνικό Τμήμα Κομμουνιστικής Διεθνούς)» και αποδέχτηκε πλήρως τους όρους και τις αποφάσεις της ΚΔ, αρχίζοντας μια διαδικασία προσαρμογής του χαρακτήρα του στα πρότυπά της, που ονομάστηκε «[[Μπολσεβίκοι|μπολσεβικοποίηση]]».<ref>Οι 21 όροι και οι αποφάσεις που ασπάστηκε το ΣΕΚΕ για την ένταξή του στην ΚΔ υπάρχουν αναλυτικά στο βιβλίο: Κομμουνιστικής Διεθνής - Θέσεις και καταστατικό όπως ψηφίστηκαν στο Β' Συνέδριο (6-25 Ιουλίου 1920), Σύγχρονη Εποχή.</ref> Γραμματέας της Κεντρικής επιτροπής εκλέχτηκε ο νεαρός νομικός [[Παντελής Πουλιόπουλος]], που ηγείτο της αριστερής πτέρυγας του Κόμματος που την αποτελούσαν κυρίως μέλη του κινήματος του [[Πανελλήνια Ομοσπονδία Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατών|Παλαιών Πολεμιστών]]. Η δυναμική νέα ηγετική ομάδα θα προβεί στη διαγραφή των μελών της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ ([[Αβραάμ Μπεναρόγια]], [[Νίκος Δημητράτος]], [[Αριστοτέλης Σίδερης]], [[Γεώργιος Αθ. Γεωργιάδης|Γιώργος Γεωργιάδης]], κ.α) χαρακτηρίζοντάς τους [[Οπορτουνισμός|'''Οπορτουνιστές''']], δηλαδή καιροσκόπους με μικροαστικές αντιλήψεις.

Παράλληλα, το [[1923]] μια ομάδα μελών του ΣΕΚΕ που συντάχθηκε αργότερα με το διεθνές [[Τροτσκισμός|τροτσκιστικό]] ρεύμα αποχώρησε δημιουργώντας την ομάδα των ''[[Αρχειομαρξισμός|Αρχειομαρξιστών]]''. Ονομάστηκαν έτσι επειδή εξέδιδαν το περιοδικό "Αρχείον Μαρξισμού".<ref>[http://www.kke.gr/2003_6/arxeiomarksismos_-_to_kyrio_reyma_toy_trotskismoy_sthn_ellada_toy_mesopolemoy Αν.Γκίκας, Αρχειομαρξισμός-Το κύριο ρεύμα του τροτσκισμού στην Ελλάδα, ΚΟΜΕΠ, 2003, τ.6. Διαθέσιμο στη διεύθυνση]{{dead link|date=May 2016}}</ref>
==== Η θέση του KKE για το [[Μακεδονικό Ζήτημα]] και τις μειονότητες ====
[[Αρχείο:Lazo Trpovski and Andrey Chipov communists from Aegean Macedonia.jpg|thumb|Ο [[Λάζαρος Ζησιάδης]] και ο [[Ανδρέας Τσίπας]], στελέχη του ΚΚΕ από τη [[Μακεδονία (Ελλάδα)|Μακεδονία]] (δεκαετία του 1930).]]

Μια ακόμη θέση του νεαρού ΚΚΕ ήταν αυτή για «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη», που υιοθετήθηκε το [[1924]] καθ' υπόδειξη της [[Κομιντέρν|Κομμουνιστικής Διεθνούς]]. Το σύνθημα αυτό ήταν ενταγμένο στους γενικότερους σχεδιασμούς της τελευταίας για τα [[Βαλκάνια]], που προέβλεπαν ένοπλη εξέγερση στη [[Βουλγαρία]] και γρήγορη γενίκευση της επανάστασης σε ολόκληρη την περιοχή.

Η ηγεσία του ΚΚΕ μοιράστηκε στα δυο. Μια μερίδα της υπό τους [[Παντελής Πουλιόπουλος|Π. Πουλιόπουλο]] και [[Ελευθέριος Σταυρίδης|Ελ. Σταυρίδη]] συμφώνησε πλήρως με τη θέση, ενώ μια άλλη υπό τους [[Γιάννης Κορδάτος|Γ. Κορδάτο]] και [[Θωμάς Αποστολίδης|Θ. Αποστολίδη]] διαφώνησε θεωρώντας την «ανεδαφική». Τελικά, μπροστά στον κίνδυνο της απομόνωσης από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το ΚΚΕ επέλεξε να αποδεχτεί τη θέση αυτή, που για πολλά χρόνια αποτέλεσε αφορμή για διώξεις εναντίον των κομμουνιστών.<ref>Α.Δάγκας-Γ.Λεοντιάδης, Κομιντέρν και Μακεδονικό Ζήτημα: το ελληνικό παρασκήνιο, 1924, Τροχαλία, σελ.91.</ref>

Αργότερα, τον Απρίλη του [[1935]] η θέση αυτή κρίθηκε λανθασμένη και αντικαταστάθηκε από το σύνθημα για "πλήρη εθνική και πολιτική ισοτιμία σε όλες τις εθνικές μειονότητες" <ref>Ιδεολογική Επιτροπή της ΚΕ του ΚΚΕ, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος, Σύγχρονη Εποχή, σ.286</ref><ref>{{cite news|url=http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_11_16/03/2008_263067|newspaper=Καθημερινή|author=Σπυρίδων Σφέτας|title=Τυχοδιωκτισμοί στο «Μακεδονικό»|date=16-03-2008|accessdate=14-09-2013}}{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}</ref> στο 6ο συνέδριο, που έλαβε χώρα στην [[Αθήνα]] τον Δεκέμβριο του 1935.<ref>{{cite book|first=Κωστής|last=Μοσκώφ|title=Εισαγωγικά στην Ιστορία του κινήματος της εργατικής τάξης: η διαμόρφωση της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα|publisher=Καστανιώτης|location=Αθήνα|year=1985|page=453}}</ref>

Η υιοθέτηση από το ΚΚΕ της θέσης για το Μακεδονικό υπήρξε το έναυσμα για διώξεις στελεχών και μελών του κόμματος. Ειδικά μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του [[Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος|Πάγκαλου]], το καλοκαίρι του 1925, οι διώξεις γενικεύτηκαν. Στις 24 Αυγούστου 1925 25 κομμουνιστές, μεταξύ αυτών και ο Γραμματέας της ΚΕ Πουλιόπουλος, δικάστηκαν στην Αθήνα με την κατηγορία ότι προωθούσαν την αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης. Μετά από τις πολύωρες απολογίες των κατηγορουμένων και τη διεθνή πίεση η δίκη διακόπηκε. Στις 22 Φεβρουαρίου 1926, η δίκη των αυτονομιστών συνεχίστηκε. Οι κατηγορίες απορρίφθηκαν, αλλά αντί οι κρατούμενοι να απελευθερωθούν εξορίστηκαν στην [[Ανάφη]], την [[Αμοργός|Αμοργό]] και τη [[Φολέγανδρος|Φολέγανδρο]]. Όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι στα τέλη Αυγούστου 1926 μετά την πτώση της δικτατορίας του Πάγκαλου. Οι διώξεις συνεχίστηκαν σύμφωνα με τον νόμο 4229/24 Ιουλίου 1929 περί ''Μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος και της προστασίας των πολιτών'' γνωστότερος ως [[Ιδιώνυμο]].<ref>Εμφύλια πάθη, 23+2 ερωτήσεις για τον εμφύλιο πόλεμο, εκδόσεις μεταίχμιο, σελ.91</ref> 

Οι θέσεις του ΚΚΕ για το Μακεδονικό Ζήτημα και τις μειονότητες που ζούσαν στη Μακεδονία αναπτύχθηκαν παραπάνω. Από τις άλλες μειονότητες ελάχιστα απασχόλησαν το ΚΚΕ οι Τσάμηδες και οι Τούρκοι και γενικά οι θρησκευτικές μειονότητες. Πιο πολύ ενδιαφέρον εκδηλώθηκε για τους Αρμένιους και τους Σεφαραδίτες Εβραίους της Θεσσαλονίκης: για τους τελευταίους το ενδιαφέρον πήγαζε από την ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση του εβραϊκού προλεταριάτου. Η σύνδεση Εβραίων και κομμουνιστών ενίσχυσε τον [[Αντισημιτισμός|αντισημιτισμό]] και αντικομμουνισμό.<ref>Γιώργος Μαυρογορδάτος, "Οι εθνικές μειονότητες", Ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα: 1922-1940 Ο Μεσοπόλεμος, τ.Β2 εκδ. Βιβλιοραμα, Αθήνα,2003, σελ.30-31</ref>

==== Η σύγκρουση Σταλινικών - Τροτσκιστών ====
Μόλις εγκαθιδρύθηκε η Δικτατορία του [[Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος|Πάγκαλου]] συνέλαβε πολλά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ με πρώτο τον Γραμματέα της ΚΕ, που εκλέχθηκε στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του 1924, [[Παντελής Πουλιόπουλος|Παντελή Πουλιόπουλο]], με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας λόγω του "Μακεδονικού". Αυτό είχε σαν επακόλουθο προσωρινός Γραμματέας να αναλάβει ο [[Ελευθέριος Σταυρίδης]] και να προωθηθούν στην καθοδήγηση του κόμματος στις θέσεις των συλληφθέντων στελέχη που είχαν έρθει από τη [[Σοβιετική Ένωση]] και είχαν φοιτήσει στο [[Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής]] (ΚΟΥΤΒ), οι επονομαζόμενοι "Κούτβηδες", όπως οι [[Ανδρόνικος Χαϊτάς]], [[Κώστας Ευτυχιάδης]] και [[Νίκος Ζαχαριάδης]].

{| class="infobox" style="width: 300px; border-spacing: 2px; "
|- 
! colspan="2" style="background: lightred; text-align: center;" | Βουλευτές του ΚΚΕ το 1926
|-
! Όνομα !! Περιφέρεια
|-
|1. [[Τάσος Χαϊνόγλου]] || Έβρος
|-
|2. [[Αθανάσιος Σινόκας]] || Ροδόπη
|-
|3. [[Ελευθέριος Σταυρίδης]] || Καβάλα
|-
|4. [[Κώστας Κωνσταντινίδης (ΚΚΕ)|Κώστας Κωνσταντινίδης]] || Δράμα
|-
|5. [[Ζακ Βεντούρα]] || Θεσσαλονίκη
|-
|6. [[Δαυίδ Σουλάμ]] || Θεσσαλονίκη
|-
|7. [[Γρηγόριος Παπανικολάου]] || Θεσσαλονίκη
|-
|8. [[Νικόλαος Β. Κυριακόπουλος|Νικόλαος Κυριακόπουλος]] || Φλώρινα
|-
|9. [[Σεραφείμ Μάξιμος]] || Λάρισα
|-
|10. [[Κώστας Θέος]] || Λάρισα
|}
[[File:Pantelis Pouliopoulos.jpg|thumb|Ο [[Παντελής Πουλιόπουλος]], πρώτος ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, διαγράφηκε το 1927 ως λικβινταριστής.]]
Μεσούσης της Δικτατορίας του Πάγκαλου, οι Ανδρόνικος Χαϊτάς και Κώστας Ευτυχιάδης υποστήριξαν πως το κόμμα θα έπρεπε να επιδιώξει μια στοιχειώδη νομιμότητα για να έχει μια σταθερή και αποτελεσματική δράση. Μετά την πτώση της Δικτατορίας του Πάγκαλου, τον Αύγουστο του 1926 και την αποφυλάκιση πολλών ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, η θέση αυτή κρίθηκε ως ''[[Ρεφορμισμός|ρεφορμιστική]]'' και καταδικάστηκε στη ''Σύσκεψη παραγόντων'' τον Σεπτέμβριο του 1926. Ταυτόχρονα, ο εκλεγμένος Γραμματέας της ΚΕ Παντελής Πουλιόπουλος αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του και να είναι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές γιατί διαπίστωσε ότι την πολιτική γραμμή του κόμματος την καθόριζαν οι Κούτβηδες, που είχαν στενές επαφές με τη Σοβιετική πρεσβεία στην Αθήνα.<ref>Άγγελος Ελεφάντης (1976), σελ.73</ref> Τη θέση του Γραμματέα της ΚΕ ανέλαβε ο [[Παστιάς Γιατσόπουλος]] και έγινε εμφανές ότι στο κόμμα υπάρχουν πλέον δύο ομάδες με διαφορετικές θέσεις. Η μία γύρω από τον μόλις αποφυλακισθέντα Π. Πουλιόπουλο και η άλλη γύρω από τον Α. Χαϊτά που είχε και την υποστήριξη της [[Κομιντέρν|Κομμουνιστικής Διεθνούς]]. Τις διαφορές τους θα τις έλυναν στο επόμενο συνέδριο του κόμματος, που είχε να γίνει από το 1924, και ορίστηκε για τον Μάρτιο του 1927.

Ενδιάμεσα, στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926|εκλογές του 1926]], το ΚΚΕ θα εκλέξει για πρώτη φορά στην ιστορία του 10 βουλευτές σαν [[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών, Αγροτών και Προσφύγων]]. Αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ ήταν ο [[Σεραφείμ Μάξιμος]].

Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο που συγκλήθηκε τον Μάρτιο του 1927<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος 1918-1949 (2012), σελ.185-190</ref> ήδη μέσα στο κόμμα δρούσαν τρεις ομάδες:

Α) Οι '''Σταλινικοί''' (Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, [[Γιώργος Κολοζώφ|Κολοζώφ]], [[Κώστας Θέος|Θέος]], [[Γιώργης Σιάντος|Σιάντος]], Ζαχαριάδης) που ήταν η πλειοψηφία και θεωρήθηκε ως η πιο αντιπροσωπευτική της ''επαναστατικής συνέπειας και των αρχών της ΚΔ και του ΚΚΣΕ''.

B) Οι '''Τροτσκιστές''' ή [[Λικβινταρισμός|'''Λικβινταριστές''']] (Πουλιόπουλος, Γιατσόπουλος, [[Γιώργος Νίκολης|Νίκολης]]), οι οποίοι δεν διαφώνησαν με τον μέχρι τότε τρόπο δράσης του κόμματος, αλλά αμφισβήτησαν τον τρόπο καθοδήγησης από την [[Κομιντέρν|Κομμουνιστική Διεθνή]] (ΚΔ), την ηγεσία της οποίας είχαν αναλάβει στη Μόσχα οι [[Ιωσήφ Στάλιν|Στάλιν]]-[[Νικολάι Μπουχάριν|Μπουχάριν]]. Επίσης, εξέφρασαν τη δυσπιστία τους ως προς την αντικειμενικότητα της πληροφόρησης σχετικά με την κρίση στο εσωτερικό του [[ΚΚΣΕ]] (διαπάλη Στάλιν-Τρότσκι). Βαθμιαία όμως, συντάχθηκαν με τις θέσεις του [[Λέων Τρότσκι|Τρότσκι]] και της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση.

Γ) Οι '''Κεντριστές''' (Μάξιμος, [[Τάσος Χαΐνογλου|Χαΐνογλου]], Σκλάβος) που βρισκόταν μεταξύ των δύο ομάδων και προσπαθούσαν να συμβιβάσουν τις διαφορές τους. Διαφωνούσαν με την πολιτική τακτική των τροτσκιστών, αλλά, δεν ήθελαν και τις διοικητικές λύσεις για θέματα ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που πρότειναν οι σταλινικοί.

Τελικά, μετά από έντονες αντιπαραθέσεις και παρέμβαση του εκπροσώπου της Κ. Διεθνούς Ρέμελε, απομακρύνθηκαν οι τροτσκιστές από την ηγεσία του κόμματος και εξελέγη Κεντρική Επιτροπή αποτελούμενη από Σταλινικούς και Κεντριστές με επικεφαλής τον Ανδρόνικο Χαϊτά, που ανέλαβε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής. Τότε για πρώτη φορά καθιερώνεται ο θεσμός του ''Πολιτικού Γραφείου'' που συγκροτήθηκε από τους : Α. Χαϊτά, Γ. Σιάντο, Κ. Θέο, Κ. Ευτυχιάδη (πλειοψηφούσα τάση), Σ. Μάξιμο, Κ. Σκλάβο, Τ. Χαΐνογλου (Κεντριστές). Το ΚΚΕ τότε συντάχθηκε πλήρως με την πολιτική γραμμή της ΚΔ και αποδοκίμασε την τροτσκιστική Αριστερή Αντιπολίτευση στη Σοβιετική Ένωση.

Οι Τροτσκιστές λοιπόν απομακρύνθηκαν από την ηγεσία του κόμματος και αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1927, διαγράφηκαν από το ΚΚΕ. Τότε επίσης διαγράφηκαν οι [[Γιάννης Κορδάτος]] για αντικομματική στάση και Ελ. Σταυρίδης για φιλοαστικές αποκλίσεις. Τέλος δόθηκε έμφαση στη στρατηγική του ''ενιαίου μετώπου'' και διακηρύχθηκε ότι το Μακεδονικό Ζήτημα δεν συνιστά προτεραιότητα του κόμματος.<ref>Δημήτρης Χουμεριανός,«Από το ΣΕΚΕ στο ΚΚΕ. Το εργατικό κίνημα στο Μεσοπόλεμο», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000,τόμος 7, Ο Μεσοπόλεμος 1922-1940. Από την Αβασίλευτη Δημοκρατία στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.56-58</ref>

Μετά την αποπομπή των Τροτσκιστών από το ΚΚΕ οι Κεντριστές παραιτήθηκαν από την ηγεσία του κόμματος και συγκρότησαν μαζί τους την αντιπολιτευτική ομάδα στην ηγεσία του ΚΚΕ, εκδίδοντας το περιοδικό "[[Σπάρτακος (περιοδικό)|Σπάρτακος]]". Η ομάδα του Σπάρτακου συντάχθηκε με τις θέσεις της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση των Τρότσκι-[[Γκριγκόρι Ζηνόβιεφ|Ζηνόβιεφ]]. Σαν συνέπεια αυτού η ηγετική ομάδα του Χαϊτά στράφηκε κατά των Κεντριστών τους οποίους διέγραψε από το κόμμα τον Φεβρουάριο του 1928 στην 3η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής. Το κόμμα πλέον χωρίς εσωκομματικές διαφορές και προσδεδεμένο στον οργανισμό της υπό τον Στάλιν ΚΔ πήγε στο 4ο Συνέδριό του, στα τέλη του 1928, όπου εξέλεξε νέα Κεντρική Επιτροπή και Πολιτικό Γραφείο, με γραμματέα τον Χαϊτά.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος 1918-1949 (2012), σελ.194-197</ref>

== Η πολιτική του ΚΚΕ τη δεκαετία του 1930 ==
Η [[Παγκόσμια οικονομική ύφεση 1929|παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929]] επιδείνωσε σημαντικά τους όρους ζωής του ελληνικού λαού και οδήγησε σε ένα πρωτοφανές κύμα αιματηρών [[απεργία|απεργιακών]] κινητοποιήσεων, στο οποίο πρωτοστάτησε το ΚΚΕ. Για να κατασταλεί το ολοένα ογκούμενο κύμα λαϊκών αγώνων, οι διώξεις των κομμουνιστών εντάθηκαν και «θεσμοθετήθηκαν» από την κυβέρνηση Βενιζέλου με την ψήφιση του νόμου 4229/1929, γνωστού και ως [[Ιδιώνυμο|"ιδιωνύμου"]].

Τον Ιανουάριο του 1930, εν μέσω πρωτοφανούς απεργιακού αναβρασμού, η 3η Ολομέλεια της ΚΕ έριξε το σύνθημα για γενική πολιτική απεργία και εγκαθίδρυση σοβιετικής εξουσίας. Τελικά η προσπάθεια για κήρυξη πολιτικής απεργίας απέτυχε, το απεργιακό κίνημα γρήγορα υποχώρησε και το κόμμα έχασε σημαντικό κομμάτι της επιρροής του στον λαό.

==== Η περίοδος της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές ====
Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίστηκαν από έντονη εσωστρέφεια και απομόνωση του ΚΚΕ από τις λαϊκές μάζες. Την περίοδο 1929-31 ξεσπά στο κόμμα η τρίτη κρίση, η λεγόμενη «Φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές», μεταξύ των δύο ομάδων της ηγεσίας του ΚΚΕ που είχε αρχίσει ήδη από το 1928. Από τη μια η ομάδα των συνδικαλιστών Σιάντου-Θέου-[[Δημήτρης Παπαρήγας|Παπαρήγα]]-[[Διονύσης Πυλιώτης|Πυλιώτη]] υποστήριζε την άμεση κήρυξη γενικής πολιτικής απεργίας με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, ενώ απ' την άλλη η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη-[[Γιώργος Κολοζώφ|Κολοζώφ]] επέμενε ότι δεν είχαν ακόμη ωριμάσει πλήρως οι συνθήκες για κάτι τέτοιο και έπρεπε το κόμμα πρώτα να οργανωθεί. Το σύνθημά τους ήταν: «''Πρώτα οργάνωση και μετά επανάσταση''».<ref>Άγγελος Ελεφάντης (1976), σελ.113-114</ref>

Την εποχή εκείνη η ηγεσία και ο μηχανισμός των δύο αυτών Οργανώσεων [[ΚΚΕ]] και [[ΟΚΝΕ]] είχε διασπαστεί σε δύο αντίπαλες παρατάξεις προσπαθώντας η μία να επιβληθεί ή και να εξουδετερώσει την άλλη. Στα μέσα μάλιστα του 1931 φαίνεται πως το ΚΚΕ είχε οδηγηθεί σχεδόν στην αποσύνθεση με επακόλουθο την αντανάκλαση της στα εργατικά στρώματα.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), & Ελεφάντης (1976), σελ.99</ref>
Η μία παράταξη, η δεξιά, με επικεφαλής τους [[Ανδρόνικος Χαϊτάς|Χαϊτά]], [[Κώστας Ευτυχιάδης|Ευτυχιάδη]] και [[Γιώργος Κολοζώφ|Κολοζώφ]] ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την αριστερή των συνδικαλιστών [[Γιώργης Σιάντος|Σιάντου]], [[Κώστας Θέος|Θέου]], [[Διονύσης Πυλιώτης|Πυλιώτη]], [[Δημήτρης Παπαρήγας|Παπαρήγα]] και [[Βασίλης Ασίκης|Ασίκη]]. Μετά τη φυλάκιση από το αστικό καθεστώς τον Σεπτέμβριο του 1930 του Γραμματέα Χαϊτά και των Ευτυχιάδη-Κολοζώφ την ηγεσία στο κόμμα ανέλαβε η ομάδα των Σιάντου-Θέου.

Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ των Σιάντου-Θέου "τη μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία".<ref>Ελεφάντης (1976), σελ.114</ref> Η [[Κομμουνιστική Διεθνής]] χαρακτήρισε την ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη «[[Καιροσκοπισμός|οπορτουνιστική]] δεξιά φράξια», ενώ των Σιάντου-Θέου «αναρχοσυνδικαλιστική», αποκλίνουσες και οι δύο από την ορθόδοξη γραμμή του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Η μετέπειτα διαφώτιση, την εποχή του Ζαχαριάδη, υποστήριξε ότι η "Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές" ήταν "απολιτική" και ότι οφειλόταν κυρίως στη "μεγαλοποίηση πολιτικών μικροαποχρώσεων και σε προσωπικές διαφορές".<ref>Ελεφάντης (1976), σελ.113</ref>

====Επέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς====

Στην κατάσταση εκείνη αποφασίστηκε τελικά από την [[Κομμουνιστική Διεθνής|Κομμουνιστική Διεθνή]] (ΚΔ), που είχε λάβει γνώση αυτής, να παρέμβει άμεσα και αποφασιστικά. Έτσι τον Μάρτιο και Απρίλιο του 1931 κλήθηκαν και πήγαν στη Μόσχα για να λογοδοτήσουν γύρω στα 38 στελέχη του ΚΚΕ που μετείχαν στη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές από λίστα που συνέταξε το στέλεχος [[Γιάννης Ιωαννίδης (στέλεχος ΚΚΕ)|Γιάννης Ιωαννίδης]] <ref>Περικλής Ροδάκης (1987), σελ.52-53</ref> με εντολή του [[Νίκος Ζαχαριάδης|Νίκου Ζαχαριάδη]] που τότε βρισκόταν στη Μόσχα. Από τα 38 αυτά στελέχη μόνο δύο θα επιστρέψουν μερικούς μήνες αργότερα, ο [[Γιώργης Σιάντος]] και ο [[Κώστας Θέος]] και θα ενταχθούν πάλι στην ηγεσία του ΚΚΕ. Οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη [[Σοβιετική Ένωση]] και θα επιστρέψουν αργότερα, ενώ κάποιοι από αυτούς δεν θα επιστρέψουν ποτέ και μερικοί θα εκτελεστούν την περίοδο των [[Μεγάλη Εκκαθάριση|σταλινικών εκκαθαρίσεων]] (1936-38).

Η ΚΔ διόρισε νέα τριμελή ηγεσία στο ΚΚΕ που την αποτελούσαν οι [[Νίκος Ζαχαριάδης]], [[Γιώργος Κωνσταντινίδης]] (Ασημίδης) και [[Γιάννης Μιχαηλίδης]], απόφοιτοι όλοι των [[Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής|ΚUΤV]]. Επίσης καθαίρεσε όλη την Κεντρική Επιτροπή και το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ και τον Νοέμβρη του 1931 διόρισε νέο Πολιτικό Γραφείο, αποτελούμενο από 7 νέα άτομα με μέσο όρο ηλικίας 27 έτη. Τα 7 μέλη του ΠΓ ήταν: N. Ζαχαριάδης, [[Στέλιος Σκλάβαινας|Σ. Σκλάβαινας]], [[Βασίλης Νεφελούδης|Β. Νεφελούδης]], Γ. Ιωαννίδης, [[Γιάννης Μιχαηλίδης|Γ. Μιχαηλίδης]], [[Γιώργος Κωνσταντινίδης|Γ. Κωνσταντινίδης]] και [[Λεωνίδας Στρίγκος|Λ. Στρίγκος]].<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 228</ref> 

Η Νέα Ηγεσία στάλθηκε στην Ελλάδα μαζί με ομάδα στελεχών του κόμματος που την εποχή εκείνη σπούδαζαν στη Σοβιετική Ένωση επικεφαλής της οποίας ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, προκειμένου να επιφέρει την αποκατάσταση της ενότητας στο ΚΚΕ. Επίσης το δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚΕ ο [[Ριζοσπάστης]] από τα τέλη του 1931 κυκλοφορούσε με τον τίτλο Νέος Ριζοσπάστης, σαφής αναφορά στη Νέα Ηγεσία.

Έτσι λοιπόν τον Νοέμβριο του 1931 με την παρέμβαση της ΚΔ και τον διορισμό νέας ηγετικής ομάδας στο ΚΚΕ, υπό τον Ν. Ζαχαριάδη, πήρε τέλος η φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Το κόμμα άφηνε οριστικά πίσω του τις διαμάχες, τις κρίσεις, τις παλινδρομήσεις και τις συνεχείς αλλαγές στην ηγεσία της περιόδου 1918-31 και μετεξελισσόταν σε ένα κόμμα νέου τύπου. Στο εξής στις τάξεις του κόμματος θα υπήρχε η λεγόμενη «μπολσεβίκικη ομοφωνία».

{| class="infobox" style="width: 300px; border-spacing: 2px; "
|- 
! colspan="2" style="background: lightred; text-align: center;" | Βουλευτές του ΚΚΕ το 1932
|-
! Όνομα !! Περιφέρεια
|-
|1. [[Βασίλης Βερβέρης]] || Ροδόπη
|-
|2. [[Μιχάλης Γκαζές]] || Θεσσαλονίκη
|-
|3. [[Γιάννης Ιωαννίδης (στέλεχος ΚΚΕ)|Γιάννης Ιωαννίδης]] || Λάρισα
|-
|4. [[Απόστολος Κλειδωνάρης]] || Μαγνησία
|-
|5. [[Μανώλης Μανωλέας]] || Πειραιάς
|-
|6. [[Βασίλης Νεφελούδης]] || Αθήνα
|-
|7. [[Μήτσος Παρτσαλίδης]] || Καβάλα
|-
|8. [[Μιλτιάδης Πορφυρογένης]] || Λάρισα 
|-
|9. [[Στέλιος Σκλάβαινας]] || Θεσσαλονίκη 
|-
|10. Ευάγγελος Χαλκογιάννης || Σέρρες
|}

Η νέα ηγεσία θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρίση. Τα χρόνια 1931-1933, αφού ανέλαβε την καθοδήγησή του ο [[Νίκος Ζαχαριάδης]], το ΚΚΕ κατάφερε να ανασυγκροτηθεί, να ανεβάσει το κύρος του στις λαϊκές μάζες και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο έντονο απεργιακό κίνημα εκείνης της περιόδου. Στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932|εκλογές του 1932]] το ΚΚΕ εξέλεξε 10 βουλευτές σαν [[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών]] (ΕΜΕΑ).<ref>Δημήτρης Χουμεριανός,«Από το ΣΕΚΕ στο ΚΚΕ. Το εργατικό κίνημα στο Μεσοπόλεμο», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000,τομ 7 Ο Μεσοπόλεμος 1922-1940. Από την Αβασίλευτη Δημοκρατία στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.59-61</ref>

==== Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο ====
Στα μέσα της δεκαετίας του [[1930]] οι δυνάμεις του [[Φασισμός|φασισμού]], στην [[Ευρώπη]] κυρίως, προκάλεσαν αντιδράσεις και η προοπτική του πολέμου διαφαινόταν πλέον καθαρά. Το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Δεκέμβριος 1935), ακολουθώντας τη γραμμή των Λαϊκών Μετώπων που είχε επεξεργαστεί η ΚΔ στο 7ο της Συνέδριο, έθεσε ως στόχο την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για την αποσόβηση επερχόμενης [[δικτατορία]]ς φιλοφασιστικής ιδεολογίας.

Οι αλλεπάλληλες εκκλήσεις του ΚΚΕ στα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα για τη συγκρότηση μιας αντιδικτατορικής συμμαχίας κατέληξαν σε συμφωνία με το [[Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (1930)|Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος]] (ΑΚΕ) για τη συγκρότηση του [[Παλλαϊκόν Μέτωπον|Παλλαϊκού Μετώπου]]. Στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1936|εκλογές του 1936]] το Παλλαϊκό Μέτωπο εξέλεξε 15 βουλευτές. Μετά τις εκλογές και με την αδυναμία για σχηματισμό κυβέρνησης το ΚΚΕ ήρθε και σε μετεκλογική συνεννόηση με το [[Κόμμα Φιλελευθέρων (Ελλάδα)|Κόμμα Φιλελευθέρων]], που είναι γνωστό ως "[[Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα]]".<ref>Σ. Γκουντουβάς (2019), σελ. 16</ref> Έτσι, το Παλλαϊκό Μέτωπο συμφώνησε να στηρίξει την κυβέρνηση των Φιλελευθέρων, προκειμένου να αποσοβηθεί ο ορατός πλέον κίνδυνος της δικτατορίας. Τελικά, η συμφωνία αυτή αθετήθηκε από την πλευρά των βενιζελικών και έτσι άνοιξε ο δρόμος προς την άνοδο του [[Ιωάννης Μεταξάς|Ι. Μεταξά]] στην εξουσία.

{| class="infobox" style="width: 300px; border-spacing: 2px; "
|- 
! colspan="2" style="background: lightred; text-align: center;" | Βουλευτές του ΚΚΕ το 1936
|-
! Όνομα !! Περιφέρεια
|-
|1. Βασίλης Βερβέρης || Ροδόπη
|-
|2. [[Δημήτρης Γληνός]] || Αθήνα 
|-
|3. [[Κώστας Θέος]] || Δράμα
|-
|4. Γιάννης Ιωαννίδης || Λάρισα
|-
|5. Μανώλης Μανωλέας || Πειραιάς
|-
|6. [[Διονύσης Μενύχτας]] || Σέρρες
|-
|7. Βασίλης Νεφελούδης || Αθήνα
|-
|8. Μήτσος Παρτσαλίδης || Καβάλα
|-
|9. Μιλτιάδης Πορφυρογένης || Λάρισα 
|-
|10. [[Φίλιππος Παπαδόπουλος (πολιτικός)|Φίλιππος Παπαδόπουλος]] || Κοζάνη 
|-
|11. [[Γιώργης Σιάντος]] || Τρίκαλα
|-
|12. [[Μιχάλης Σινάκος]] || Θεσσαλονίκη 
|-
|13. Στέλιος Σκλάβαινας || Θεσσαλονίκη 
|-
|14. [[Ανδρέας Τζήμας]] || Φλώρινα
|-
|15. [[Μιχάλης Τυρίμος]] || Λέσβος
|}

Το ΚΚΕ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιφασιστική πάλη αυτής της περιόδου, με αποκορύφωμα το μεγάλο απεργιακό κύμα του Μάη του 1936, χωρίς όμως να μπορέσει να ανακόψει την πορεία προς τη δικτατορ��α, που τελικά επιβλήθηκε την [[Καθεστώς της 4ης Αυγούστου|4η Αυγούστου του 1936]].
====Η κοινωνική σύνθεση των μελών και ψηφοφόρων του ΚΚΕ στον μεσοπόλεμο====
Το ΚΚΕ κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου δεν είναι ''κόμμα εργατικής σύνθεσης, δεν είναι κόμμα προλεταριακό με την κοινωνιολογική έννοια του όρου''. Αυτά προκύπτουν από όσα στην 5η και 6η Ολομέλεια του 1933 και 1934 παρουσιάζονται (δηλαδή στατιστικά στοιχεία: 44% εργάτες κι απ' αυτούς μόνο 9,1% εργάτες εργοστασίου ήταν μέλη του), αλλά και από τις εκλογικές επιδόσεις του κόμματος. Το ΚΚΕ «''από πλευράς κοινωνικής σύνθεσης είναι κόμμα λαϊκό''» αλλά «δεν έγινε το κόμμα της εργατικής τάξης» στην περίοδο του [[Μεσοπόλεμος|Μεσοπολέμου]].<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο, εκδ. Θεμέλιο, 1999, σελ.339-340</ref>

== Η δικτατορία Μεταξά - B' Παγκόσμιος Πόλεμος==
{{δείτε|Καθεστώς της 4ης Αυγούστου}}

==== Διώξεις από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου====
Η [[Καθεστώς της 4ης Αυγούστου|δικτατορία του Μεταξά]], που επιβλήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936 με τη συναίνεση του [[Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας|βασιλιά Γεωργίου Β']] με πρόσχημα τον "κομμουνιστικό κίνδυνο", έθεσε το ΚΚΕ εκτός νόμου και εξαπέλυσε εναντίον του πρωτοφανείς διώξεις. Ο υπουργός Ασφαλείας [[Κωνσταντίνος Μανιαδάκης]] εξάρθρωσε σχετικά εύκολα όλον τον μηχανισμό του κόμματος. Ο Ζαχαριάδης συνελήφθη στις 13 Σεπτεμβρίου 1936 και κρατήθηκε σε αυστηρή απομόνωση στις φυλακές της Κέρκυρας, στην Ακτίνα Θ΄. Επίσης, φυλακίστηκε ή εκτοπίστηκε σε ξερονήσια σχεδόν όλη η ηγετική ομάδα και πολλά μέλη του κόμματος.

Το μεταξικό καθεστώς στράφηκε ενάντια και σε άλλα πολιτικά κόμματα, όμως ιδιαίτερα κατά του ΚΚΕ, το οποίο κατηγόρησε ότι οδηγούσε τη χώρα στην [[αναρχία]]. Το ΚΚΕ πέρασε πλέον στην παρανομία. Συνολικά γύρω στα 2000 μέλη του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν αυτήν την περίοδο και οι περισσότερες οργανώσεις του εξαρθρώθηκαν.<ref>Βασίλης Νεφελούδης: Ακτίνα Θ' Εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της Εστίας: Εκτενής παρουσίαση των συνθηκών σύλληψης και φυλάκισης των Κομμουνιστών από το αυταρχικό καθεστώς</ref> Η μεγαλύτερη ομάδα κρατούμενων κομμουνιστών (600 άτομα περίπου) φυλακίστηκε στην [[Ακροναυπλία]],<ref>Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979</ref> ενώ άλλες ομάδες εκτοπίστηκαν στα νησιά [[Άγιος Ευστράτιος|Άη Στράτης]], [[Ανάφη]], [[Κίμωλος]], [[Φολέγανδρος]], [[Γαύδος]] κλπ.

Ο Μανιαδάκης χρησιμοποίησε τη βενιζελικής έμπνευσης “[[Δήλωση μετανοίας|δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών]]”, για την υπογραφή της οποίας οι συλληφθέντες υπέστησαν βασανιστήρια (ρετσινόλαδο, καυτερή πιπεριά, ξυλοδαρμούς, φάλαγγα, πετάλωμα ακόμη και ευνουχισμό). Όσοι υπέκυψαν και υπέγραψαν στιγματίστηκαν ως “δηλωσίες” και βίωσαν την περιφρόνηση των πρώην συντρόφων τους. Στην υπηρεσία δίωξης κομμουνισμού διοικητής ήταν ο ανώτατος αξιωματικός της ασφάλειας, [[Σπύρος Παξινός]], ο οποίος είχε εκπαιδευτεί για τη δίωξη του Κομμουνισμού στη Γερμανία από την [[Γκεστάπο]]. Η δικτατορία διέπραξε ακόμα και δολοφονίες στελεχών του ΚΚΕ. Δολοφονήθηκαν από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου οι κομμουνιστές [[Χρήστος Μαλτέζος]], [[Νίκος Βαλιανάτος]], [[Μήτσος Μαρουκάκης]], [[Λύσανδρος Μηλιαρέσης]], [[Στέφανος Λασκαρίδης]], [[Παύλος Σταυρίδης]] και άλλοι.<ref>Ιστορία της Αντίστασης 1940-45 (1979), σελ. 32</ref> Ο Μήτσος Μαρουκάκης, συντάκτης του Ριζοσπάστη, πετάχτηκε από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στις 13 Οκτώβρη 1936, ενώ ο γηραιός (70 ετών) συνδικαλιστής Νίκος Βαλιανάτος εκπαραθυρώθηκε από την [[Διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους|Ειδική Ασφάλεια Αθηνών]] στις 9 Αυγούστου 1938 και οι δολοφονίες τους αποδόθηκαν από την Ασφάλεια σε αυτοκτονία.<ref>Ιστορία της Αντίστασης 1940-45 (1979), σελ.32 & Βασίλης Νεφελούδης: Ακτίνα Θ' (2007), σελ.158</ref>

Το ΚΚΕ επεδίωξε τη συνεργασία με τα αστικά κόμματα για την ανατροπή της δικτατορίας χωρίς να θέσει καθεστωτικό ζήτημα για να διευκολυνθεί η συμμετοχή των βασιλοφρόνων στον κοινό αντιμεταξικό αγώνα: τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά και το μόνο που έγινε ήταν η συγκρότηση του [[Αντιδικτατορικό Μέτωπο Νέων|Αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων]] από εκπροσώπους της [[ΟΚΝΕ]] της Φιλελεύθερης Νεολαίας, της Σοσιαλιστικής, του Προοδευτικού Κόμματος του Καφαντάρη και του Εργατοαγροτικού.<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στον Μεσοπόλεμο,εκδ.Θεμέλιο, 1999, σελ.269-270</ref> Στην κομματική ''ρητορική'' −όπως αυτή αποτυπώνεται στα κομματικά κείμενα της περιόδου− το μεταξικό καθεστώς χαρακτηρίστηκε ως ''φασιστικό''.<ref>Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στον Μεσοπόλεμο,εκδ.Θεμέλιο, 1999, σελ.222</ref>

==== Δημιουργία πλαστού ΚΚΕ====
Ακόμη, η Ασφάλεια κατάφερε να εκμεταλλευτεί το κενό που δημιουργήθηκε από τις μαζικές συλλήψεις συγκροτώντας στα τέλη του 1939 δική της καθοδήγηση με πρώην στελέχη του κόμματος που είχαν προσχωρήσει στις αρχές ασφαλείας, όπως οι πρώην βουλευτές του ΚΚΕ [[Μιχάλης Τυρίμος]] και [[Μανώλης Μανωλέας]]. Η συγκροτημένη από την ασφάλεια νέα καθοδήγηση ονομάστηκε [[Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ|Προσωρινή Διοίκηση]] (ΠΔ) και άρχισε να εκδίδει τον δικό της [[Ριζοσπάστης|Ριζοσπάστη]] εντείνοντας έτσι τη σύγχυση στις γραμμές των κομμουνιστών.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 343-345</ref> Η ΠΔ ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με τη λεγόμενη [[Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ]] (ΠΚΕ), την καθοδήγηση της οποίας είχε ο [[Νίκος Πλουμπίδης]], κατηγορώντας η μια την άλλη για χαφιεδισμό<ref>Σ. Γκουντουβάς (2019), σελ. 75-79 κ.α</ref>. Μέσα σ' αυτό το πρωτοφανές κλίμα σύγχυσης κι αυτός ακόμα ο Ζαχαριάδης συντάχθηκε με την Προσωρινή Διοίκηση κατηγορώντας την καθαρή Παλιά Κεντρική Επιτροπή. Τα πράγματα ξεκαθάρισαν το καλοκαίρι του 1941 όταν συγκροτήθηκε η λεγόμενη [[Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ|Νέα Κεντρική Επιτροπή]] από στελέχη του ΚΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 342-345</ref>

====Ελληνοϊταλικός πόλεμος====
Η κήρυξη του [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940-1941)|πολέμου το 1940]] βρήκε το ΚΚΕ σε πλήρη διάλυση, με την ηγεσία του αλλά και απλά μέλη σε φυλακές και ξερονήσια. Οι κομμουνιστές που ήταν κρατούμενοι στην [[Κέρκυρα]], στην [[Ακροναυπλία]] και σε διάφορα νησιά, ζήτησαν να πολεμήσουν στο [[Αλβανικό μέτωπο]], ωστόσο ο [[Κωνσταντίνος Μανιαδάκης]] τους διεμήνυσε πως κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό αν πρώτα προχωρούσαν σε αποκήρυξη του κομμουνισμού.<ref>Χάγκεν Φλάισερ, ''Στέμμα και σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης 1941-1944'', εκδόσεις Παπαζήση,χ.χ., τόμος 1, σελ. 131-132.</ref> Αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, το καθεστώς τους παρέδωσε στις δυνάμεις Κατοχής.<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, «Τα πρώτα βήματα. Αντιστασιακές δραστηριότητες, 1941-1942», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.97</ref> Λίγες μέρες μετά την κήρυξη πολέμου από την [[Ιταλία]], ο γενικός γραμματέας [[Νίκος Ζαχαριάδης]], ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή, κάλεσε τους Έλληνες σε αντιφασιστικό αγώνα μαζί με την κυβέρνηση Μεταξά για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή.<ref>[http://www.marxists.org/ellinika/archive/zachariadis/1940/10/31.htm Γράμμα Ν.Ζ. "Προς το λαό της Ελλάδας", Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940. Διαθέσιμο εδώ]</ref><ref>Άγγελος Ελεφάντης, «Το αντιστασιακό φαινόμενο στην Ευρώπη του Χίτλερ»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.89</ref>

Τον Νοέμβριο του 1940, μετά την προώθηση του [[Ελληνικός Στρατός Ξηράς|ελληνικού στρατού]] στο εσωτερικό της [[Αλβανία]]ς, ο Ζαχαριάδης αλλάζει γραμμή και χαρακτηρίζει τον αγώνα στην Αλβανία ιμπεριαλιστικό που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μοναρχοφασιστών και καλεί τους μαχόμενους Έλληνες να στραφούν κατά του Μεταξά επιδιώκοντας "έντιμη" ειρήνη με τους Ιταλούς με τη διαμεσολάβηση της ΕΣΣΔ<ref>Σ. Γκουντουβάς (2019), σελ. 129-131</ref> (βλέπε 2η επιστολή Ζαχαριάδη). Η αλλαγή πλεύσης του Ζαχαριάδη ίσως να οφείλεται σε επίκριση της [[Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών|Σοβιετικής Ένωσης]], καθώς ίσχυε ακόμα το [[Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ]] μεταξύ [[Ιωσήφ Στάλιν|Στάλιν]] και [[Αδόλφος Χίτλερ|Χίτλερ]]. {{εκκρεμεί παραπομπή}}

==Κατοχή - Εθνική Αντίσταση - Απελευθέρωση==
====Ανασυγκρότηση====
Στο ξεκίνημα της [[Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944|κατοχής]] το ΚΚΕ ήταν ένα κόμμα πλήρως εξαρθρωμένο, «κάθε άλλο παρά έτοιμο να αναλάβει και να προωθήσει μεγάλες πρωτοβουλίες».<ref>Άγγελος Ελεφάντης, «Το αντιστασιακό φαινόμενο στην Ευρώπη του Χίτλερ»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.83</ref> Ενώ μεμονωμένοι αντιιμπεριαλιστές και αστοί σοσιαλιστές φαντασιώνονταν την πραγμάτωση σοσιαλιστικών σχεδίων με τη γερμανική ανοχή, η μεγάλη μάζα των κομμουνιστών στην Ελλάδα, όπως και στη [[Γιουγκοσλαβία]], αντιμετώπισε τους Γερμανούς ως εθνικούς και ιδεολογικούς εχθρούς.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|1988|p=140-1}}.</ref> Τον Απρίλιο το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ εξέδωσε προτροπές για αντίσταση και ρίχτηκαν αντιγερμανικά φέιγ-βολάν στη [[Θεσσαλονίκη]], ενώ ακολούθησε στις αρχές Μαΐου η [[Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ|ΠΚΕ]] καλώντας σε «πάλη για το ξεσκλάβωμα του τόπου μας κ��ι την ειρήνη».<ref>{{harvnb|Φλάισερ|1988|p=141}}.</ref> 

Με την εκδήλωση της [[Ανατολικό μέτωπο (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος)|ναζιστικής επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση]] ο πόλεμος απέκτησε για τους κομμουνιστές σαφέστερο απελευθερωτικό χαρακτήρα.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|1988|p=141-2}}.</ref> Στις 28 Ιουνίου [[Απελευθέρωση των Μακεδόνων κομμουνιστών|απελευθερώθηκαν]] με διαταγή της [[Geheime Feldpolizei|GFP]] και της βουλγαρικής πρεσβείας από τη φυλακή της [[Ακροναυπλία]]ς 27 κομμουνιστές [[Μακεδονία (Ελλάδα)|μακεδονικής]] και κυρίως [[σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας|σλαβικής]] καταγωγής, μεταξύ των οποίων ο [[Ανδρέας Τζήμας]], θεωρώντας ότι θα δρούσαν ως [[Βούλγαροι]] προπαγανδιστές. Όταν μετά από διαμαρτυρίες της [[Διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους|Ειδικής Ασφάλειας]] διατάχθηκε η σύλληψή τους, είχαν πλέον περάσει στην παρανομία.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|1988|p=142-3}}.</ref> 

====Συγκρότηση της Νέας Κεντρικής Επιτροπής====
Μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε τη [[Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα|γερμανική εισβολή]] το 1941 κάποια στελέχη του ΚΚΕ κατόρθωσαν να δραπετεύσουν. Έξι, ανάμεσά τους ο [[Πέτρος Ρούσος]], η [[Χρύσα Χατζηβασιλείου]], ο [[Ανδρέας Τζήμας]], ο Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης, ο [[Κώστας Λαζαρίδης]] και ο [[Ανδρέας Τσίπας]], ξεκίνησαν να εργάζονται για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και συγκρότησαν τη [[Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ|Νέα Κεντρική Επιτροπή]], με Γραμματέα τον Α. Τσίπα και μέλη τους υπόλοιπους.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=154}}.</ref><ref>Άγγελος Ελεφάντης, «Το αντιστασιακό φαινόμενο στην Ευρώπη του Χίτλερ»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.90</ref> 

Στην ολομέλεια της 1ης Ιουλίου 1941 απηύθυναν κάλεσμα σε όλα τα πολιτικά κόμματα για συνεργασία «''σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης''», αντικατοχική και αντιφασιστική δράση, για την υπεράσπιση της [[ΕΣΣΔ]] και τον σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των [[Δημοκρατία|δημοκρατικών]] ελευθεριών. Η έκκληση αυτή δε βρήκε απήχηση στους πολιτικούς των μεγάλων αστικών κομμάτων του [[Μεσοπόλεμος|μεσοπολέμου]], του [[Λαϊκόν Κόμμα|Λαϊκού Κόμματος]] και των [[Κόμμα Φιλελευθέρων (Ελλάδα)|Φιλελευθέρων]], ενώ οι δεύτεροι αντιπρότειναν τη δημιουργία αντιμοναρχικής οργάνωσης με το βλέμμα στραμμένο στο μεταπελευθερωτικό σκηνικό.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=155-7}}.</ref>

====Ίδρυση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ====
[[File:EAM-1944.jpg|thumb|Εξώφυλλο του μανιφέστου του [[ΕΑΜ]] από τον [[Δημήτρης Γληνός|Δημήτρη Γληνό]].]][[File:Konferencija na EAM vo Kastanija.jpg|thumb|Συνεδρίαση του ΕΑΜ.]]
Τον Σεπτέμβριο του 1941 το ΚΚΕ, μετά από διαπραγματεύσεις με τρία μικρά σοσιαλιστικά κόμματα, το [[Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος]] (ΣΚΕ), την [[Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας]] (ΕΛΔ) και το [[Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (1930)|Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας]] (ΑΚΕ), προχώρησε στη δημιουργία του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου]] (ΕΑΜ).<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=156-7}}</ref> Τον ίδιο μήνα δραπέτευσε και ο [[Γιώργης Σιάντος]], που μετά τη διάλυση της καχυποψίας των συντρόφων του χάρη στις διαβεβαιώσεις του ακροναυπλιώτη [[Γιάννης Ιωαννίδης (στέλεχος ΚΚΕ)|Γιάννη Ιωαννίδη]], ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΕ στα τέλη του 1941.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=154-5}}</ref>

Το ΕΑΜ ίδρυσε τον [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό]] (ΕΛΑΣ) και την οργάνωση της νεολαίας την [[ΕΠΟΝ]]. Στις οργανώσεις αυτές εντάχθηκε πλήθος λαού και το [[ΕΑΜ]] έγινε η μαζικότερη αντιστασιακή οργάνωση, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν και πολλοί μη κομμουνιστές. Ο [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]] υπό την ηγεσία των [[Άρης Βελουχιώτης|Βελουχιώτη]], [[Στέφανος Σαράφης|Σαράφη]] και [[Ανδρέας Τζήμας|Τζήμα]] έδωσε πολλές μάχες κατά δυνάμεων των κατοχικών στρατευμάτων και κατάφερε να απελευθερώσει μεγάλο μέρος της ελληνικής υπαίθρου. Στις ελεύθερες περιοχές το ΕΑΜ οργάνωσε τη διοίκηση θέτοντας τις βάσεις της λαϊκής αυτοδιοίκησης. Σημαντικότερη αντιστασιακή ενέργεια γενικώς θεωρείται η ανατίναξη της γέφυρας του [[Γοργοπόταμος|Γοργοποτάμου]], που έγινε σε συνεργασία του ΕΛΑΣ και [[ΕΔΕΣ]] με βρετανούς πράκτορες. Ενώ η απελευθέρωση της χώρας πλησίαζε, ο [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]] συγκρούστηκε με τις υπόλοιπες αντιστασιακές οργανώσεις της χώρας, αλλά, και με τα δοσιλογικά [[Τάγματα Ασφαλείας]].

== Τα Δεκεμβριανά - Συνθήκη της Βάρκιζας ==

====Το παρασκήνιο της σύγκρουσης====
Με το τέλος του πολέμου, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον [[Γεώργιος Παπανδρέου|Γεώργιο Παπανδρέου]] βρίσκεται αντιμέτωπη με το ζήτημα του αφοπλισμού των αντάρτικων ομάδων. Με τελεσίγραφό του ο στρατηγός [[Ρόναλντ Σκόμπι]] (Άγγλος διοικητής των συμμαχικών στρατευμάτων στην Ελλάδα) παραγγέλνει εντός δέκα ημερών τον πλήρη αφοπλισμό των ανταρτών, με εξαίρεση την [[Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία]] και τον Ιερό Λόχο, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού, το οποίο πολέμησε σε Βόρειο Αφρική και Ιταλία. Το ΕΑΜ αντιπροτείνει τον αφοπλισμό όλων των στρατιωτικών σχηματισμών και δημιουργία νέου εθνικού στρατού με στρατολογία εφέδρων, αλλά ο Γ. Παπανδρέου την απορρίπτει με υπόδειξη του Σκόμπυ. Τα στελέχη της κυβέρνησης διχάζονται και ακολουθεί η παραίτηση των υπουργών του ΕΑΜ στις 2 Δεκεμβρίου του 1944.

====Δεκεμβριανά====

Τις επόμενες μέρες ακολουθούν τα γεγονότα που έχουν μείνει γνωστά ως [[Δεκεμβριανά]]: η διαδήλωση - διαμαρτυρία του Ε.Α.Μ στο κέντρο της πρωτεύουσας, μετά την αναίτια και ψυχρή δολοφονία δεκάδων διαδηλωτών του ΕΑΜ, εξελίχθηκε σε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των εφεδρικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ Αθήνας από τη μία μεριά και των Βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων από την άλλη, στις οποίες προστέθηκαν μέλη των υπόλοιπων αντιστασιακών οργανώσεων, καθώς και μέλη των πρώην ταγμάτων ασφαλείας.<ref>Χατζής (1983), Χαριτόπουλος (2003), D. Eudes (1976)</ref> Κατά τα Δεκεμβριανά έδρασε επίσης η οργάνωση του ΚΚΕ [[Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών|ΟΠΛΑ]], η οποία στράφηκε, εκτός των πολιτικών και ιδεολογικών αντιπάλων του κυβερνητικού στρατοπέδου, και εναντίον τροτσκιστών μελών του ΕΑΜ και λοιπών διαφωνούντων.
[[File:Paras from 5th (Scots) Parachute Battalion, 2nd Parachute Brigade, take cover on a street corner in Athens during operations against members of ELAS, 6 December 1944. NA20515.jpg|thumb|Βρετανοί στρατιώτες κατά τα [[Δεκεμβριανά]]. Στον τοίχο σύνθημα υπέρ του ΚΚΕ.]]
Η απόφαση να προχωρήσει το ΚΚΕ σε σύγκρουση πάρθηκε από το Πολιτικό Γραφείο κατά μία άποψη στις 28 [[Νοέμβριος|Νοεμβρίου]]<ref>Βασίλειος Κόντης, «Η σύγκρουση του Δεκεμβρίου 1944», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ.ΙΣΤ, 2000, σελ.103-104. Βλέπε επίσης, Γιάννης Ιωαννίδης, Αναμνήσεις, επιμ. Αλέκος Παπαναγιώτου, Αθήνα,1974, σελ.256, Γρηγόρης Φαράκος, «Απελευθέρωση και ένοπλη σύγκρουση: η στάση και οι θέσεις του ΚΚΕ», στο Δεκέμβρης του 44, Αθήνα, 1996, σελ.92 & Ιορντάν Μπάεφ, Ο Εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα, 1997, σελ.77-78</ref> και κατά μία δεύτερη στις 3 Δεκεμβρίου, όταν ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις με τον [[Γεώργιος Παπανδρέου|Παπανδρέου]].<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ Α' τόμος 1918-1949 (2012), σελ.487-488, Ιστορία της Αντίστασης 1940-1945 (1979) & Θανάσης Χατζής (1983) "Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε", σελ.195-197</ref> Πρόθεση του ΕΑΜ ήταν η διενέργεια δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο λαός για το πολιτειακό (επάνοδος του βασιλιά ή κατάργηση της βασιλείας). Δεν δεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ γιατί φοβόταν ότι θα άφηνε τους μαχητές του εκτεθειμένους στην ισχύ των αντιπάλων τους. Στο ερώτημα γιατί το ΕΑΜ δεν κατέλαβε την εξουσία τον [[Οκτώβριος|Οκτώβριο]] του [[1944]], όταν ήταν σε θέση να το πετύχει, δηλαδή όταν οι βρετανικές δυνάμεις δεν είχαν αναπτυχθεί, ίσως οφείλεται στο ότι το ΚΚΕ ως η βασικότερη συνιστώσα του ΕΑΜ «''δεν ήθελε να συγκρουσθεί με τους Άγγλους, επειδή ήλπιζε ακόμα σε μια πιθανή κατάληψη της Ελλάδας από τον σοβιετικό στρατό, ή επειδή πίστευε πως μπορούσε να κατακτήσει την εξουσία με πολιτικά μέσα''».<ref>Βασίλειος Κόντης, όπ.π. σελ.103</ref>

====Η Συμφωνία της Βάρκιζας====

Μετά τα Δεκεμβριανά, η Ελληνική Κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση των Άγγλων, δέχτηκε να συνδιαλέγεται με το ΕΑΜ, το οποίο πιστεύοντας ότι μπορεί να λύσει το θέμα μέσω της πολιτικής οδού υπέγραψε τη συνθήκη ανακωχής γνωστή ως [[Συμφωνία της Βάρκιζας]]. Τη Συμφωνία της Βάρκιζας υπέγραψε τελικά υπό την πίεση της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ και ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, [[Άρης Βελουχιώτης]], αρνούμενος ωστόσο λίγο αργότερα την παράδοση του οπλισμού του. Μάλιστα ξεκίνησε και περιοδεία στην ορεινή ύπαιθρο με σκοπό τη δημιουργία νέου αντάρτικου. Το ΚΚΕ τον απομονώνει με το σύνθημα «''ούτε φαΐ, ούτε νερό στον Άρη»'' και τον καταγγέλλει ως «τυχοδιωκτικό στοιχείο που σαν στόχο έχει την υπονόμευση της συμφωνίας της Βάρκιζας». Μαζί με τους λίγους συναγωνιστές του, διακηρύσσει την ανάγκη συνέχισης του ένοπλου αγώνα, ενάντια στο νέο διαφαινόμενο ζυγό, που δεν είναι άλλος από τους Άγγλους, αλλά και τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Τελικά, ο Βελουχιώτης διαγράφεται επισήμως από το ΚΚΕ, την ίδια ημέρα που καταδιωκόμενος από δυνάμεις της Εθνοφυλακής αυτοκτονεί.<ref>Χαριτόπουλος Διονύσης: [http://www.velouhiotis.gr/ Άρης ο αρχηγός των ατάκτων] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20110905053858/http://www.velouhiotis.gr/ |date=2011-09-05 }}</ref><ref>Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από τη Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, το��.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ205-206</ref> Την ίδια περίοδο το ΚΚΕ δεν ήταν αδιάφορο για τις εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδος και ζητούσε την [[Κύπρος|Κύπρο]] από την Αγγλία και την [[Ανατολική Θράκη]] από την Τουρκία.<ref>Νίκος Ποταμιάνος, «Οι Κυβερνήσεις του Εμφυλίου. Ένα νέο πολιτικό σύστημα διαμορφώνεται», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.225</ref>

== Η περίοδος του Εμφυλίου Πολέμου ==
{{Κύριο|Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949}}

====Μετά τη Βάρκιζα====
[[Αρχείο:Παραδοθείς οπλισμός του ΕΛΑΣ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.jpg|thumb|Παραδοθείς οπλισμός του [[ΕΛΑΣ]] μετά τη [[Συμφωνία της Βάρκιζας]].]]
Η [[Συμφωνία της Βάρκιζας]], η οποία τερμάτισε τη δεκεμβριανή σύγκρουση, επικύρωσε τη στρατιωτική ήττα του [[ΕΑΜ]]. Άμεση προτεραιότητα του ΚΚΕ ήταν η ανασυγκρότηση των δυνάμεων του προκειμένου να επιβάλει την εφαρμογή των όρων της συμφωνίας, αλλά ίσως και την αναθεώρησή της. Αν και ο αφοπλισμός του [[ΕΛΑΣ]] είχε ολοκληρωθεί μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, σημαντικό κομμάτι του οπλισμού του αποκρύφτηκε από τα κατά τόπους στελέχη του ΚΚΕ και η εκ των υστέρων ανακάλυψή του ήταν το βασικό επιχείρημα που θεμελίωνε τις καταγγελίες για ''διπλή πολιτική του ΚΚΕ''.<ref>Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από την Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949, Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.200</ref> Πάντως το ΚΚΕ θα τηρήσει κατά γράμμα τη συμφωνία της Βάρκιζας σε αντίθεση με τους κυβερνητικούς, που αμέσως μετά την υπογραφή της, με τη Βρετανική ανοχή ίσως και υποστήριξη, εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές κύμα διώξεων κατά του εαμικού κόσμου, τη λεγόμενη "[[Λευκή τρομοκρατία]]".

Από τα μέσα του 1945 η ενότητα των κομμάτων που αποτελούσαν το ΕΑΜ άρχισε να χαλαρώνει. Κριτική στο ΚΚΕ άσκησε η σοσιαλιστική συνιστώσα του ΕΑΜ και αργότερα το μεγαλύτερό της μέρος αποχώρησε από το ΕΑΜ ιδρύοντας το ΣΚ-ΕΛΔ (Σβώλος-Τσιριμώκος-Δ.Στρατής). Το ΚΚΕ θέλοντας να επαναξετάσει τη στάση του τόσο στην [[Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944|Κατοχή]] όσο και στη μετακατοχική περίοδο συγκάλεσε στις αρχές Απριλίου 1945 την 11η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής. Η επάνοδος του [[Νίκος Ζαχαριάδης|Ζαχαριάδη]] δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα για το ΚΚΕ αφού πλέον ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης μια και έχαιρε κύρους από τη βάση του κόμματος ήδη από την περίοδο του [[Μεσοπόλεμος|Μεσοπολέμου]]. Με την επιστροφή του όμως, επικροτεί τη Συμφωνία της Βάρκιζας, διατυπώνει από τις σελίδες του [[Ριζοσπάστης|Ριζοσπάστη]] τη θεωρία των ''δύο πόλων'' (Αγγλία-Ρωσία) και καταδικάζει ως ''τυχοδιωκτική'' τη δράση του [[Άρης Βελουχιώτης|Άρη Βελουχιώτη]]. Τέλος, στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) κι ενώ το κύμα τρομοκρατίας έχει κλιμακωθεί, προβάλει την πολιτική της ''Μαζικής Λαϊκής Αυτοάμυνας''.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Α' 1918-1949 (2012), σελ. 547</ref>

Αρχές Οκτωβρίου 1945 συγκαλείται στην Αθήνα το 7ο Συνέδριο του Κόμματος, επιδιώκοντας να ενισχύσει την πολιτική του παρουσία και τη μετάβαση με [[Δημοκρατία|δημοκρατικές]] μεθόδους προς τη λαϊκή δημοκρατία και από αυτήν στο [[Σοσιαλισμός|σοσιαλισμό]]. Αυτό έγινε προσπάθεια να υλοποιηθεί στο πεδίο του συνδικαλισμού και των εργατικών συνδικάτων. Το 7ο Συνέδριο απηύθυνε Διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό, καλώντας τον να συσπειρωθεί στον αγώνα για την ομαλή δημοκρατική λύση του εσωτερικού προβλήματος, δίχως ξένες παρεμβάσεις.<ref>Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Α' 1918-1949 (2012), σελ. 533</ref> Παράλληλα, δεν είχε εγκαταλείψει το ΚΚΕ το ενδεχόμενο της ένοπλης δράσης ως απάντησης στη ''δεξιά τρομοκρατία''<ref>Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από την Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.200-201</ref>

====Το ΚΚΕ και η στάση του στις Εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946====
[[File:Zachariadis.jpg|200px|thumb|Ο Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. (1931-1936, 1945-1956) [[Νίκος Ζαχαριάδης]]]]
Η [[Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945|κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη]] αρχικά αντιμετωπίσθηκε με ανοχή από το ΚΚΕ αλλά μόνο για δεκαπέντε ημέρες και στις 11 Δεκεμβρίου 1945 η Κ.Ε. του ΕΑΜ απέσυρε την υποστήριξή της. Στις 7 Φεβρουαρίου 1946 ζήτησε το ΕΑΜ την αναβολή των εκλογών για δύο μήνες, τον σχηματισμό κυβέρνησης ευρείας δημοκρατικής συνεννόησης, εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, γενίκευση της αμνηστίας και εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων. Η αποχή που πρότεινε η αριστερά από τις εκλογές «[...] ''είχε ως άμεσο και κύριο στόχο να αμφισβητήσει εκ των προτέρων και να αποδυναμώσει δραστικά τη νομιμοποιητική αξία του εκλογικού αποτελέσματος''», αλλά συνδεόταν επίσης και με το πιθανό ενδεχόμενο μιας ένοπλης σύγκρουσης. Η διπλή αυτή πολιτική του ΚΚΕ επικυρώθηκε στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ (12-15 Φεβρουαρίου 1946), η οποία επικύρωσε την αποχή από τις εκλογές.<ref>Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από την Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.209</ref> Βέβαια μετά το τέλος του [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|Εμφυλίου]], το ΚΚΕ αναγνώρισε ως λανθασμένη την επιλογή αυτή: το 1950 το χαρακτήρισε ''σεχταριστικό οπορτουνιστικό λάθος'', ''λάθος τακτικής'', και το 1956, λάθος με ''βαρύτατες συνέπειες''<ref>Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από την Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.209-210</ref> Το ΚΚΕ, αν και είχε δώσει εντολή στις οργανώσεις του για απραξία και αφάνεια προκειμένου να μην δίδει επιχειρήματα στους αντιπάλους του, δεν παρέλειψε να δώσει «''μια μαχητική υπενθύμιση της ύπαρξής''» του την ίδια την ημέρα των [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946|εκλογών, στις 31 Μαρτίου 1946]], όταν, μετά από εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ, ομάδα διωκομένων αυτού, χτύπησε τη φρουρά στο [[Λιτόχωρο]].<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, «Ο Εμφύλιος πόλεμος. Η πολιτική και η στρατιωτική σύγκρουση 1946-1949»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.237</ref>

====Το ΚΚΕ από το Γ' Ψήφισμα έως και το Δημοψήφισμα του 1946====
Τον Ιούνιο του 1946 η νεοεκλεγείσα Βουλή υιοθετεί το Γ' Ψήφισμα ''Περί εκτάκτων μέτρων αφορώντων την Δημόσιαν τάξιν και ασφάλειαν'' θέτοντας την Αριστερά εκτός νόμου, ενώ ξεκίνησαν οι πρώτες μαζικές εκτοπίσεις Εαμιτών και οι πρώτες θανατικές καταδίκες και εκτελέσεις. Το ΚΚΕ χαρακτήρισε τα μέτρα αυτά ως ''μονόπλευρο Εμφύλιο πόλεμο''. Ο Νίκος Ζαχαριάδης σε συνάντηση που είχε με τον [[Γκεόργκι Δημητρόφ|Γκεόργκι Δημητρώφ]] τον Απρίλιο του 1946 στη [[Σόφια]] και τον Ρώσο πρέσβη στην Αθήνα ναύαρχο Ραντιόνωφ τον Μάιο, εξέφρασε την άποψη πως το ΚΚΕ είχε επιλέξει ανάμεσα στον Εμφύλιο και την αποχή από τις εκλογές, την αποχή και τη συνέχιση του αγώνα χωρίς τη στρατιωτική κατάληξη.<ref name="ReferenceB">Ηλίας Νικολακόπουλος,«Μετά τα Δεκεμβριανά. Από την Βάρκιζα ως την παλινόρθωση της Βασιλείας»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.216</ref> Για το ΚΚΕ η εμφύλια σύγκρουση επερχόταν και αυτό εκφραζόταν και δημοσίως, όπως στο άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη στον Ριζοσπάστη στις 29 Ιουνίου του 1946 με τίτλο: «''Τραβάμε για εμφύλιο πόλεμο;»''. Έτσι η συμμετοχή του κόμματος στο [[Δημοψήφισμα του 1946|Δημοψήφισμα]] δεν δήλωνε τίποτε άλλο παρά «''την επιθυμία του να νομιμοποιήσει τον αντιμοναρχικό/δημοκρατικό χαρακτήρα που επεδίωκε να προσδώσει στην επερχόμενη εμφύλια σύγκρουση''».<ref name="ReferenceB" /> Η συμμετοχή όμως του συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ στο δημοψήφισμα δεν συνέβαλε στην επανεισαγωγή της [[Αριστερά (πολιτική)|Αριστεράς]] στο πολιτική κονίστρα. Η ένοπλη δράση αριστερών ομάδων θεωρήθηκε από την Αριστερά ως αποτελεσματικός μηχανισμός πίεσης για επανένταξη στο πολιτικό σύστημα: το ΚΚΕ ανεχόταν αυτό και από αδυναμία ελέγχου των ένοπλων οπαδών του.<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, «Ο Εμφύλιος πόλεμος. Η πολιτική και η στρατιωτική σύγκρουση 1946-1949»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.241</ref>

====Η απαγόρευση του ΚΚΕ από την κυβέρνηση Σοφούλη====
Όταν τον Ιανουάριο του 1947 ο επικεφαλής των φιλελευθέρων κατηγόρησε την κυβέρνηση για περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών, το ΚΚΕ διά του δημοσιογραφικού του οργάνου δεν αρνήθηκε την ανοχή του σε μια κυβέρνηση με επικεφαλής τον [[Θεμιστοκλής Σοφούλης|Θεμιστοκλή Σοφούλη]]. Το Φεβρουάριο του 1947 το Πολιτικό Γραφείο αποδέχθηκε το αναπόφευκτο της ένοπλης σύγκρουσης. Όμως όταν τον Απρίλιο ξεκίνησαν οι πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του [[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|Δημοκρατικού Στρατού]], ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης προαναγγέλλει από το Στρασβούργο στις 27 Ιουνίου 1947 τη συγκρότηση κυβέρνησης της Δημοκρατικής Ελλάδος. Πέντε ημέρες μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης, η Τρίτη Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ επιβεβαίωσε την επιλογή του ένοπλου αγώνα. Σαν αντίδραση ήλθε το κλείσιμο του Ριζοσπάστη, και μετά την ανακοίνωση της συγκρότησης της [[Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση|Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης]] απαγορεύτηκε η λειτουργία του ΚΚΕ με τον ''Α.Ν. 509/1947'' στις 27 Δεκεμβρίου 1947.<ref>Νίκος Ποταμιάνος, «Οι Κυβερνήσεις του Εμφυλίου. Ένα νέο πολιτικό σύστημα διαμορφώνεται», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.227 Γιώργος Μαργαρίτης, «Ο Εμφύλιος πόλεμος. Η πολιτική και η στρατιωτική σύγκρουση 1946-1949»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.241</ref> Στο μεταξύ, στο [[Βελιγράδι]], στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου 1947, συγκλήθηκε η 3η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ: αν και συναντήθηκαν μόνο έξι από τα σαράντα μέλη της επειδή οι άλλοι ή βρίσκονταν στο βουνό ή στην παρανομία ή φυλακισμένοι. Μεταξύ των παρισταμένων ήταν οι [[Μάρκος Βαφειάδης]], [[Νίκος Ζαχαριάδης]] και ο Ιωαννίδης. Εκεί διαπιστώθηκε πως ήταν μονόδρομος η πολεμική σύρραξη.<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, «Ο Εμφύλιος πόλεμος. Η πολιτική και η στρατιωτική σύγκρουση 1946-1949»,Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000, τομ.8 Η εμπόλεμη Ελλάδα 1940-1949. Αλβανικό έπος -Κατοχή και Αντίσταση-Εμφύλιος, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003,σελ.248</ref>

====ΔΣΕ: Ίδρυση-Πολεμικές επιχειρήσεις-Ήττα====
{{Κύριο|Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας}}

[[File:DSE badge.svg|thumb|150px|Το έμβλημα του [[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας]], ο οποίος ιδρύθηκε την περίοδο του [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|Εμφυλίου Πολέμου]] (1946-1949), και το οποίο παραπέμπει στα χρώματα της [[Ελληνική Σημαία|ελληνικής σημαίας]], καθώς και στη [[δημοκρατία]], με το Δ, στο κέντρο του.]]

Στις 28 Οκτωβρίου 1946 στην Τσούκα των Αντιχασίων ιδρύθηκε το [[Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών]], με αρχηγό τον [[Μάρκος Βαφειάδης|Μάρκο Βαφειάδη]]. Συγκεκριμένα, ο Μάρκος Βαφειάδης και οι αρχηγοί διαφόρων ένοπλων ομάδων Κίσσαβος, Λασάνης και Κικίτσας, συγκρότησαν ενιαίο στρατό.<ref>Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας-Ο εμφύλιος, εκδ.αφοί Τολίδη,Αθήνα, 1981, σελ.71</ref> Στις 13 Νοεμβρίου της χρονιάς αυτής επιτίθενται ανταρτικές δυνάμεις στο χωριό [[Σκρα Κιλκίς|Σκρα]] κοντά στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα σε βάρος του τακτικού στρατού με βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές.<ref>Βασίλειος Κόντης, «Η παλινόρθωση της μοναρχίας και η γενίκευση των συγκρούσεων», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τομ. ΙΣΤ',Εκδοτική Αθηνών, (2000), σελ.126</ref> Ακολουθούν και αλλού επιθέσεις σε τοπικές φρουρές και σταθμούς χωροφυλακής στη [[Δυτική Μακεδονία]], [[Έβρος (Θράκη)|Έβρο]] και Ελληνοαλβανικά σύνορα.<ref>Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας-Ο εμφύλιος, εκδ.αφοί Τολίδη,Αθήνα, 1981, σελ.77-78</ref> Με τη διαταγή υπ' αριθμόν 19 του Γενικού Αρχηγείου, στις 27 Δεκεμβρίου του 1946, οι αντάρτικες δυνάμεις μετονομάζονται σε «[[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας]]» (ΔΣΕ).<ref>Τάσος Σακελλαρόπουλος, «Οι δύο στρατοί, 1945-1949», Ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα: Ανασυγκρότηση-Εμφύλιος-Παλινόρθωση: 1945-1952, τομ.Δ1, εκδ. Βιβλιόραμα, σελ.284, Βασίλειος Κόντης, «Η παλινόρθωση της μοναρχίας και η γενίκευση των συγκρούσεων», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τομ. ΙΣΤ',Εκδοτική Αθηνών, (2000), σελ.125</ref>

Τρεις μέρες μετά την ίδρυση του ΔΣΕ, κατελήφθη προσωρινά η [[Υπάτη]]. Η πιο σημαντική επιτυχία του ΔΣΕ στις αρχές του 1947 είναι στις 14 Φεβρουαρίου 1947 η προσωρινή κατάληψη της [[Σπάρτη]]ς και η απελευθέρωση αριστερών φυλακισμένων. Η τακτική του ΔΣΕ ήταν η επιλογή μιας πόλης ή ενός χωριού, η συγκέντρωση ικανού αριθμού μαχητών και κατόπιν επίθεση σε αυτά. Η ηγεσία του ΔΣΕ-ΚΚΕ επεδίωκε την κατάληψη κάποιας πόλης της Βόρειας και Κεντρικής Ελλάδας και την εγκατάσταση σε αυτήν, της κυβέρνησής τους.<ref>Τάσος Σακελλαρόπουλος, «Οι δύο στρατοί, 1945-1949», Ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα: Ανασυγκρότηση-Εμφύλιος-Παλινόρθωση: 1945-1952, τομ.Δ1, εκδ. Βιβλιόραμα, σελ.285</ref> Τα [[Χριστούγεννα]] του 1947 ο ΔΣΕ επιτέθηκε κατά της [[Κόνιτσα]]ς για να την καταλάβει και να την καταστήσει πρωτεύουσα της κυβέρνησής του. Η επιχείρηση όμως, μετά από πολυήμερο αγώνα με μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές, απέτυχε.<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, "Ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου", τόμος Α', εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001</ref>

Η μεγαλύτερη μάχη του τρίχρονου Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου έλαβε χώρα στους ορεινούς όγκους στον [[Γράμμος|Γράμμο]] και στο [[Βίτσι]] το καλοκαίρι του 1948. Οι μάχες κράτησαν από τις 16 Ιουνίου μέχρι και τις 21 Αυγούστου 1948 και ήταν σφοδρότατες και πολύνεκρες. Ο κυβερνητικός στρατός κατέλαβε τον Γράμμο αλλά απέτυχε να εγκλωβίσει τις δυνάμεις του ΔΣΕ εκεί, που με έναν ελιγμό εγκαταστάθηκαν στο Βίτσι.<ref>Γιώργος Μαργαρίτης, "Ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου", τόμος Β', εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001</ref> Τον Δεκέμβριο του 1948 ο ΔΣΕ κατέλαβε για δύο μέρες την [[Καρδίτσα]], στις αρχές Ιανουαρίου του 1949 τη [[Νάουσα]] για τρεις μέρες και στις 21 του ίδιου μήνα το [[Καρπενήσι]] για 18 μέρες.

Το καλοκαίρι όμως του 1949 ο κυβερνητικός στρατός έχοντας εξουδετερώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις του ΔΣΕ στην [[Πελοπόννησο]], τη [[Ρούμελη]] και τη [[Θεσσαλία]], στράφηκε πλέον απερίσπαστος κατά των κύριων δυνάμεων του ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι. Στα τέλη Αυγούστου του 1949 ο κυβερνητικός στρατός, με την άφθονη αμερικανική υλική βοήθεια, με 100.000 στρατιώτες, με [[τεθωρακισμένα]], [[πυροβολικό]] και αεροπορία κατέβαλε τον ΔΣΕ στο μέτωπο Γράμμου-Βιτσίου. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ, αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τη σφοδρή κυβερνητική επίθεση πέρασαν τα σύνορα και εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην Αλβανία. Μετά την ήττα του ΔΣΕ οι μαχητές του από την Αλβανία μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν σε χώρες της [[Ανατολική Ευρώπη|ανατολικής Ευρώπης]]. Οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά το 1974.

== Μετεμφυλιακή Περίοδος ==
Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου το κράτος επιδόθηκε σε ένα διωγμό των κομμουνιστών που παρέμειναν στην Ελλάδα. Εξορίες, φυλακές, στρατοδικεία, εκτελέσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Η ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον [[Νίκος Ζαχαριάδης|Νίκο Ζαχαριάδη]] εγκαταστάθηκε στο [[Βουκουρέστι]]. Αν και ο ΔΣΕ έπαυσε να υπάρχει στην Ελλάδα, ο Ζαχαριάδης επέμενε στη λεκτική άρνηση της ήττας και κρατούσε τους μαχητές του Δημοκρατικού στρατού στις σοσιαλιστικές χώρες με το «''όπλο παρά πόδα»'' και σε στρατιωτική εγρήγορση. Παρόλα αυτά, η πολιτική του ΚΚΕ, εντός της Ελλάδας ήταν η δημιουργία πολιτικών αριστερών μετώπων, η οποία γινόταν σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Την καθοδήγηση των διάσπαρτων και παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ, που έχουν απομείνει στην Ελλάδα, ανέλαβε ο [[Νίκος Πλουμπίδης]], ο οποίος δρούσε σε καθεστώς βαθιάς παρανομίας. Η ασφάλεια κατόρθωσε να εξαρθρώσει πολλές οργανώσεις του ΚΚΕ που είναι οργανωτικά αποσυντιθεμένο και πολιτικά περιθωριοποιημένο. Αυτά όμως δε συνεπάγονταν και την περιορισμένη κοινωνική και ιδεολογική επιρροή του. Μια επιρροή, που δύσκολα μετουσιώνεται σε οργανωτική ισχύ.<ref>Χρηστόφορος Βερναρδάκης,« ΕΔΑ και ΚΚΕ στη δεκαετία του '60. Ο ιδεολογικός, πολιτικός και οργανωτικός δυϊσμός της παραδοσιακής Αριστεράς και οι επιδράσεις του στην Κρίση των Ιουλιανών», στον συλλογικό τόμο του Ιδρύματος Κ. Μητσοτάκη Από τον ανένδοτο στην Δικτατορία, εκδ. Παπαζήση,2009,σελ.368,369</ref> Μετά από τη λήξη της Κατοχής, το ΚΚΕ αριθμούσε 400-500.000 μέλη, ενώ, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, αριθμούσε μόλις 11.000 μέλη.

Κατά την περίοδο της παρανομίας τα μέλη του ΚΚΕ δρούσαν κυρίως μέσω της [[ΕΔΑ|Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς]] (ΕΔΑ), η οποία λειτουργούσε νόμιμα από το 1951 και είχε καταστεί σταδιακά σημαντικός παράγοντας της πολιτικής σκηνής.<ref>{{Cite web |url=http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=521210 |title=Άρθρο της Αυγής για τον Αντώνη Μπριλλάκη και την ΕΔΑ |accessdate=2010-02-18 |archive-date=2010-12-07 |archive-url=https://web.archive.org/web/20101207204741/http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=521210 |url-status=dead }}</ref>

==== Υπόθεση Μπελογιάννη ====
Ένα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ο [[Νίκος Μπελογιάννης]], επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα τον [[Ιούνιος|Ιούνιο]] του 1950, για να συμβάλει στην αναδιοργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Συνελήφθη τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. Η [[Η δίκη του Μπελογιάννη|δίκη του Μπελογιάννη]] και άλλων 92 συγκατηγορουμένων του στο Έκτακτο Στρατοδικείο για παράβαση του ''α.ν. 509/1947'' άρχισε στις 19 Οκτώβρη 1951 και ολοκληρώθηκε με δώδεκα θανατικές καταδίκες στις 16 Νοέμβρη. Εκτελέστηκε μαζί με άλλους συντρόφους του το [[1952]], προκαλώντας την έντονη αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης. Κατά της εκτέλεσής του τάχθηκαν επίσημα οι [[Σαρλ Ντε Γκωλ]], [[Τσάρλι Τσάπλιν]], [[Λουί Αραγκόν]], [[Ζαν Πολ Σαρτρ]], [[Πολ Ελυάρ]] και άλλοι.<ref>{{Cite web |url=http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=296824&dt=01%2F11%2F2009 |title=Άρθρο του Βήματος για την Έλλη Παππά και τον Νίκο Μπελογιάννη |accessdate=2019-10-11 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20110129051014/http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=296824&dt=01%2F11%2F2009 |archivedate=2011-01-29 |url-status=dead }}</ref> Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας από τούς στρατοδίκες του Μπελογιάννη ήταν ο [[Γεώργιος Παπαδόπουλος]], ο μετέπειτα ηγέτης της [[Χούντα των Συνταγματαρχών|χούντας του 1967]], ο οποίος ψήφισε κατά της [[Θανατική ποινή στην Ελλάδα|θανατικής ποινής]].

Ακόμη, ο [[Νίκος Πλουμπίδης]], επικεφαλής του τότε παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ προσφέρθηκε να παραδοθεί στις αρχές, υπό τον όρο να μετατραπεί η ποινή του Μπελογιάννη. Το ΚΚΕ κάτω από τις συνθήκες της εποχής, αδίκως θεώρησε την πράξη του αυτή ύποπτη και τον αποκήρυξε δημοσίως ως χαφιέ, ενώ ο ίδιος συνελήφθη και εκτελέστηκε λίγο καιρό αργότερα, τον Αύγουστο του 1954.<ref>[http://www.tanea.gr/default.asp?pid=96&ct=1&artid=4549597&nid=0 Άρθρο των Νέων για την Έλλη Παππά με αναφορές στον Νίκο Πλουμπίδη]{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}</ref>

==== Η 6η Ολομέλεια του 1956 ====
Τον Μάρτη του [[1956]], λίγες μέρες μετά το 20ό συνέδριο του [[ΚΚΣΕ]] που καταδίκασε τον [[Σταλινισμός|σταλινισμό]], συγκλήθηκε η «6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ». Στις εργασίες της, στις οποίες παρουσιάστηκαν σημαντικές παρατυπίες,<ref>«Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη (επέμβαση του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ»), Εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ-Άγγελος Σιδεράτος, Αθήνα 2003</ref> καθαιρέθηκε ο τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης.

== Η εποχή μετά τον Ζαχαριάδη ==
Το 1958 η νέα ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να διαλύσει όλες τις Κομματικές Οργανώσεις που δρούσαν στην Ελλάδα και να εντάξει το σύνολο των μελών του στη χώρα υπό τη σκέπη της [[ΕΔΑ]]. Επρόκειτο για μια απόφαση ανάγκης, λόγω της μεγάλης οργανωτικής συρρίκνωσης. Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά δεν ήταν παρά μια προσωρινή και μεταβατική λύση μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Επρόκειτο για έναν ''οργανωτικό δυϊσμό'': από τη μία στο εξωτερικό βρισκόταν η ''παραδοσιακή ηγεσία'', από την άλλη στην Ελλάδα, η ''βάση'' και η ''νέα ηγεσία''.<ref>[http://www.vernardakis.gr/uplmed/87_kimenososto.pdf Κείμενο Χρήστου Βερναρδάκη για το ΚΚΕ και την ΕΔΑ]</ref><ref>{{Cite web |url=http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,id=1161620,8916756 |title=Άρθρο της Ελευθεροτυπίας για τα 90χρονα του ΚΚΕ |accessdate=2011-11-23 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20111123230654/http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,id=1161620,8916756 |archivedate=2011-11-23 |url-status=dead }}</ref> Πρόκειται για εξελίξεις που οδήγησαν μεγάλο μέρος στελεχών και το μεγαλύτερο μέρος των μελών του ΚΚΕ, που διαγράφηκαν από το Κόμμα (πολλές φορές δεχόμενοι ιδιαίτερα σκληρή βία από τους πρώην συντρόφους τους και που στη συνέχεια εντάχθηκαν στον αντιρεβιζιονιστικό ή μαρξιστικό - λενινιστικό χώρο, τον χώρο που αποκλήθηκε και ως «ζαχαριαδικός - μαοϊκός») να θεωρήσουν πως από τον Μάρτιο του 1956 το επαναστατικό - διεθνιστικό ΚΚΕ, το κόμμα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ διαλύθηκε και στη θέση του δημιουργήθηκε ένα αστικό - ρεβιζιονιστικό κόμμα, με την ίδια επωνυμία. Προπαγανδιστές της άποψης αυτής ήταν και οι δύο μεγαλύτερες οργανώσεις του [[Ρεβιζιονισμός|αντιρεβιζιονιστικού]] χώρου στην Ελλάδα, το [[Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας]] (ΕΚΚΕ) και η [[Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας]] (ΟΜΛΕ). {{εκκρεμεί παραπομπή}}

=== Η κρίση των [[Αποστασία του 1965|Ιουλιανών]]===
Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε αν και δεν διαφωνεί με την πρόταση των ''5 σημείων'' της [[Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά|ΕΔΑ]]<ref>Για τις προτάσεις της ΕΔΑ βλέπε, Σπύρος Λιναρδάτος, Από τον εμφύλιο στη χούντα, τ. Ε' (1964-1967), Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1986, σελ.324-327</ref> και με τη μη ανακινηση ''πολιτειακού ζητήματος'', παρασκηνιακά και στο εσωτερικό του κόμματος, υποστηρίζει πως, από τη στιγμή που από τα ίδια τα γεγονότα έχει τεθεί ένα τέτοιο θέμα, θα μπορούσε η ΕΔΑ να το προβάλει λίγο περισσότερο. Επίσης στο ΚΚΕ κρίνουν ως κατάλληλη τη συγκυρία να θέσουν θέμα νομιμοποιήσης του κόμματος. Έτσι όλο το βάρος πέφτει στη συγκρότηση ή ανασυγκρότηση ξεχωριστών οργανώσεων του ΚΚΕ, που θα οδηγούσε σε μια [[de facto]] αναγνώρισή του μετά τις εκλογές του 1967. Όπως παρατηρεί ο Λέκτορας της πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, [[Χριστόφορος Βερναρδάκης]], η κομματική [[γραφειοκρατία]] του ΚΚΕ ήταν απομακρυσμένη από την ελληνική πραγματικότητα και ιεραρχούσε τα δικά της συμφέροντα.<ref>Χριστόφορος Βερναρδάκης, ΕΔΑ και ΚΚΕ στη δεκαετία του '60. Ο ιδεολογικός, πολιτικός και οργανωτικός δυϊσμός της παραδοσιακής Αριστεράς και οι επιδράσεις του στην Κρίση των Ιουλιανών, στο συλλογικό τόμο του Ιδρύματος Κ. Μητσοτάκη Από τον ανένδοτο στην Δικτατορία, εκδ. Παπαζήση,2009,σελ.378</ref>

=== Η Αριστερά στις παραμονές του πραξικοπήματος ===
Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., που βρίσκεται στο εξωτερικό, προσπαθεί να ελέγξει την ηγεσία της Ε.Δ.Α. Έτσι με την έγκριση του [[ΚΚΣΕ|Σοβιετικού Κ.Κ.]] συγκαλεί στα μέσα του Δεκεμβρίου του 1966, στο [[Βουκουρέστι]] τη ''10η ολομέλεια '' της Κεντρικής Επιτροπής. Πρόκειται για την τελευταία που θα πραγματοποιηθεί πριν από τη [[Χούντα των Συνταγματαρχών|Δικτατορία]]. Θα κληθούν να παρακολουθήσουν και μέλη της Κ.Ε. από την Ελλάδα όπως, ο [[Μανώλης Γλέζος]], ο [[Μπάμπης Δρακόπουλος]], ο [[Αντώνης Μπριλλάκης]]. Οι συζητήσεις, μαραθώνιες και θυελλώδεις, αφορούν τον χαρακτήρα της [[Ένωσις Κέντρου|Ενώσεως Κέντρου]], την πολιτική της [[Ε.Δ.Α.]] και την αυτονομία του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα. Προκειμένου να εξασφαλισθεί ο απόλυτος έλεγχος της Ε.Δ.Α. θα προτείνει ο [[Κωνσταντίνος Κολιγιάννης]] τη διαγραφή των διαφωνούντων [[Δημήτρης Παρτσαλίδης|Δημήτρη Παρτσαλίδη]], Π. Δημητρίου, Στ. Καρά και άλλων. Τα μέλη του Γραφείου Εσωτερικού (Γλέζος, Δρακόπουλος) παρεμβαίνουν συμβιβαστικά και ενώ η καθαίρεση εγκαταλείπεται, καταργείται η τριμελής γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής. Οι αποφάσεις της Ολομέλειας καταψηφίστηκαν από δύο μέλη του Κλιμακίου Εσωτερικού. Η Ε.Δ.Α. προωθεί τη γραμμή της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. για νομιμοποίησή του, διακηρύσσοντας πως θα κατεβάσει στις εκλογές συνδυασμούς σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες. Παράλληλα οξύνει την κριτική προς την [[Ένωσις Κέντρου|Ένωση Κέντρου]].<ref>Σπύρος Λιναρδάτος, Από τον εμφύλιο στην χούντα, τομ.Ε', 1964-1967, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα, χ.χ. σελ.401-402</ref> Η πτώση της [[Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1966|κυβέρνησης Παρασκευόπουλου]] και η διαδοχή της από εκείνη του [[Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1967|Κανελλόπουλου]], ήλθε για την αριστερά ως κάτι αιφινιδιαστικό. Στις εκκρεμότητες της κατάστασης, για την [[Αριστερά (πολιτική)|Αριστερά]], ήταν: η ψήφιση της απλής αναλογικής, η αναβολή ή διεξαγωγή των εκλογών, ο χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης (μονοκομματική της μειοψηφούσας [[Ε.Ρ.Ε.|Ε.Ρ.Ε]], κι όχι υπηρεσιακή κοινής αποδοχής ή οικουμενική).<ref>Ιωάννα Παπαθανασίου, « Η Βουλή εμανταλώθη...εκτροπή ολοκληρώθη....Αριστερές αυταπάτες πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου», στο Η σύντομη δεκαετία του 60. Θεσμικό πλαίσιο, κομματικές στρατηγικές, κοινωνικές συγκρούσεις, πολιτισμικές διεργασίες, Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης, (επιμ.Άλκης Ρήγος, Σεραφείμ Σεφεριάδης, Ευάνθης Χατζηβασιλείου), εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2008, σελ.190-191</ref>

== Η περίοδος του αντιδικτατορικού αγώνα - Η διάσπαση του 1968 ==
Η [[Χούντα των Συνταγματαρχών]], που με πρόσχημα την «κομμουνιστική απειλή» κηρύχθηκε την 21η Απριλίου 1967, βρήκε το ΚΚΕ απροετοίμαστο με τις κομματικές του οργανώσεις διαλυμένες από δεκαετίας.

Το Σάββατο, [[17 Φεβρουαρίου]] [[1968]], επιφύλαξε ένα πραγματικό σοκ στους Έλληνες κομμουνιστές. Αντί για την καθιερωμένη πολιτική ενημέρωση, ο κομματικός ραδιοσταθμός "Φωνή της Αλήθειας" που εξέπεμπε από το [[Βουκουρέστι]], έδρα της εξόριστης καθοδήγησης του Κ.Κ.Ε., μετέδωσε ένα εντελώς ασυνήθιστο μήνυμα τριών μελών του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, των [[Δημήτρης Παρτσαλίδης|Δημήτρη Παρτσαλίδη]], Πάνου Δημητρίου και Ζήση Ζωγράφου: «''Σε αυτές τις στιγμές της βαριάς δοκιμασίας που περνούν το δημοκρατικό κίνημα της χώρας μας και ολόκληρος ο ελληνικός λαός''», άρχιζε το μήνυμα, «''απευθυνόμαστε σε σας, με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών μας, για να σας κάνουμε γνωστή την κρίσιμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στην καθοδήγηση του κόμματός μας''».

Τα τρία ανώτατα στελέχη του Κ.Κ.Ε., μεταξύ των οποίων και ο Δ. Παρτσαλίδης, πρώην γραμματέας του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|Ε.Α.Μ.]] και νυν οργανωτικός γραμματέας (δηλαδή, «νούμερο δύο» στην ιεραρχία του κόμματος), ζήτησαν ανοιχτά την αποπομπή του Α' γραμματέα του Κ.Κ.Ε., [[Κώστας Κολιγιάννης|Κώστα Κολιγιάννη]], στον οποίο χρέωναν τις ευθύνες για την «αδιέξοδη» πορεία της Αριστεράς. Επιπλέον, έκαναν λόγο για προσπάθεια πραξικοπηματικής πολιτικής τους εξόντωσης και κάλεσαν τη βάση του κόμματος να συσπειρωθεί γύρω τους, ισχυριζόμενοι ότι εκφράζουν τα μισά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Τέλος, έδωσαν και ιδεολογική διάσταση στη ρήξη, χρεώνοντας στους εσωκομματικούς αντιπάλους τους «δογματισμό» και «σταλινική» νοοτροπία: «''Δώδεκα χρόνια μετά την 6η ολομέλεια του 1956{{efn|Όπου καθαιρέθηκε ο Νίκος Ζαχαριάδης στο πλαίσιο της αποσταλινοποίησης.}}, ο σύντροφος Κολιγιάννης και η ομάδα του, εκπροσωπώντας τη συντήρηση και τη δογματική σκληρότητα, επιχειρεί να ολοκληρώσει μια πορεία απομάκρυνσης από το πνεύμα της ολομέλειας και επιστροφής στο ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς του παρελθόντος, που τόσα δεινά προκάλεσε στο ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα της χώρας''».

Παλιότερα όλα αυτά γίνονταν κεκλεισμένων των θυρών και, κυρίως, με τη σύμφωνη γνώμη της [[Μόσχα]]ς. Αυτή τη φορά, το Κ.Κ.Ε. εμφανίστηκε κομμένο στα δύο, με τρία από τα επτά μέλη του Πολιτικού Γραφείου να ξιφουλκούν ενάντια στα άλλα τέσσερα και να καταλαμβάνουν μέσα στη νύχτα τον κομματικό ραδιοσταθμό. Κι όλα αυτά χωρίς να υπάρχει καμιά ένδειξη ότι η Μόσχα έβλεπε με θετικό μάτι το εγχείρημά τους. Αντίθετα, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του μηνύ��ατος των «τριών», οι κρατικοί ραδιοσταθμοί της Μόσχας, της [[Σόφια]]ς και της [[Βουδαπέστη]]ς έδωσαν στη δημοσιότητα ανακοίνωση της πλειοψηφίας του Πολιτικού Γραφείου που παρουσίασε ως εξής τη δική της εκδοχή για τα γεγονότα:

«''Η 12η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αντιμετώπισε τη φραξιονιστική επίθεση στη γραμμή και την καθοδήγηση του κόμματος της ομάδας των Μήτσου Παρτσαλίδη, Ζήση Ζωγράφου και Πάνου Δημητρίου, με δεξιά, οπορτουνιστική γραμμή, που οδηγεί αντικειμενικά στη διάλυση του ΚΚΕ και στη μετατροπή του σε ουρά της αστικής τάξης''». Η ανακοίνωση ανέφερε ότι οι «τρεις» καθαιρέθηκαν από το Πολιτικό Γραφείο και τους καλούσε να πειθαρχήσουν στην απόφαση της πλειοψηφίας υπό την απειλή της διαγραφής: «''Η ευρεία ολομέλεια εξουσιοδότησε το Πολιτικό Γραφείο για την περιφρούρηση της ενότητας του κόμματος να πάρει τα μέτρα που θα χρειαστούν αν συνεχιστεί η φραξιονιστική δράση''».

Η μετωπική ρήξη στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε. εκδηλώθηκε το προηγούμενο διήμερο, κατά τη διάρκεια της 12ης ευρείας ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής που συνεκλήθη στο Βουκουρέστι. Θέματα της συνεδρίασης υποτίθεται ότι ήταν η χάραξη πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ στις νέες συνθήκες που διαμόρφωσε η δικτατορία και «οργανωτικά μέτρα» για την ανασυγκρότηση του κόμματος. Στην πράξη, όμως, όλοι είχαν αποδεχτεί ότι στην ολομέλεια θα γινόταν ένα «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ των δύο από καιρό διαμορφωμένων «στρατοπέδων» που είχαν παραλύσει εντελώς τη δραστηριότητα του Κ.Κ.Ε.

Στην ολομέλεια κατάφεραν να πάρουν μέρος μόνο 20 από τα 45 εκλεγμένα τακτικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής (15 ήταν φυλακισμένοι ή εξόριστοι στην Ελλάδα και οι υπόλοιποι είτε ασθενούσαν είτε βρίσκονταν στην παρανομία). Συμμετείχαν επίσης, με συμβουλευτική ψήφο, 14 αναπληρωματικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, 3 μέλη της Κεντρικής Εξελεγκτικής Επι��ροπής και 45 εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των οργανώσεων εξωτερικού (κυρίως των πολιτικών προσφύγων της Ανατολικής Ευρώπης). Στην επίμαχη ψηφοφορία, υπέρ της απόφασης που πρότεινε το Πολιτικό Γραφείο (δηλαδή, η ομάδα Κολιγιάννη, [[Λεωνίδας Στρίγκος|Λεωνίδα Στρίγκου]], [[Απόστολος Γκρόζος|Απόστολου Γκρόζου]], Μαυρομάτη) και η οποία προέβλεπε και την καθαίρεση και των «τριών», ψήφισαν 12 τακτικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, εναντίον της 7, ενώ υπήρχαν και δύο «λευκά». Αλλά η πλευρά Παρτσαλίδη δεν αναγνώρισε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θέτοντας ζήτημα απαρτίας και προβάλλοντας το επιχείρημα ότι στο σύνολο των μελών της Κεντρικής Επιτροπής (τακτικά και αναπληρωματικά) το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς μοιρασμένο: 19 υπέρ της απόφασης και 19 κατά. Από την πλευρά της, η πλειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου επικαλέστηκε τη συντριπτική υπεροχή της (40-5) μεταξύ των εκλεγμένων αντιπροσώπων των οργανώσεων. Η συγκεχυμένη αυτή εικόνα συνέχισε να τροφοδοτεί τη διαμάχη μεταξύ των δύο πλευρών για πολλά χρόνια. Το μόνο βέβαια είναι ότι το Κ.Κ.Ε. βγήκε από την ολομέλεια με μια ηγεσία διχασμένη και με μια βάση σε πλήρη σύγχυση.

Η διάσπαση του 1968 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Μετά την απόφαση του Κ.Κ.Ε. να διαλύσει τις κομματικές του οργανώσεις στην Ελλάδα και να λειτουργεί μέσω της [[Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά|Ε.Δ.Α.]] ([[1958]]), δημιουργήθηκε ένα χάσμα ανάμεσα στην εξόριστη, αποκομμένη από τις ελληνικές πολιτικές συνθήκες καθοδήγησή του και τους κομμουνιστές που δρούσαν στο εσωτερικό της χώρας. Η απρόσμενη επιτυχία της Ε.Δ.Α., που αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση το 1958 με το εκπληκτικό 24% των ψήφων, και η άνοδος της [[Ένωσις Κέντρου|Ένωσης Κέντρου]] στην εξουσία, το [[1963]], ευνόησαν την ανάπτυξη ενός ρεύματος, στο πλαίσιο του Κ.Κ.Ε., που προσανατολιζόταν στην επίτευξη των στόχων του με κοινοβουλευτικές μεθόδους, μέσω συμμαχιών με την Ένωση Κέντρου, και ιδιαίτερα με την "Κεντροαριστερά" του [[Ανδρέας Παπανδρέου|Ανδρέα Παπανδρέου]]. Ήταν τόσο διαδομένες οι αυταπάτες στις γραμμές της προδικτατορικής Ε.Δ.Α. και του Κ.Κ.Ε., που η ''Αυγή'', ανήμερα [[21 Απριλίου]] του [[1967]], κατασχέθηκε στο τυπογραφείο από τα όργανα της χούντας έχοντας για τίτλο του κύριου άρθρου της το μνημειώδες «Γιατί δεν θα γίνει δικτατορία».

Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών πρόσφερε στην πλευρά Κολιγιάννη μια βάση για την επίθεσή της στη «δεξιά οπορτουνιστική γραμμή» που, κατά την ορολογία της, εξέφραζε η ομάδα Παρτσαλίδη. Παράλληλα, ο Α' γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. υπολόγιζε στην καθοριστική υποστήριξη του [[Κρεμλίνο της Μόσχας|Κρεμλίνου]] -και όχι αβάσιμα, όπως φάνηκε στη συνάντηση τριμελούς αντιπροσωπείας του κόμματος με το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του [[Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης|Κ.Κ.Σ.Ε.]] Μιχαήλ Σουσλόφ και άλλους [[Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών|Σοβιετικούς]] αξιωματούχους στη Μόσχα, στις [[27 Απριλίου|27]] και [[28 Απριλίου]] του 1967. Λίγο αργότερα, οι Παρτσαλίδης και Ζωγράφος ταξίδεψαν με δική τους πρωτοβουλία στη Μόσχα, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν την εύνοια των Σοβιετικών, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Αλλά οι Σοβιετικοί δεν έλεγχαν όλα τα κομμουνιστικά κόμματα. Το μαζικότερο Κ.Κ. της Δύσης, το [[Κομμουνιστικό Κόμμα (Ιταλία)|Κ.Κ. Ιταλίας]] είχε υιοθετήσει τον «ιταλικό δρόμο για τον σοσιαλισμό», παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από το Κρεμλίνο. Στη [[Γαλλία]], οι ιδέες του [[Ροζέ Γκαρωντύ]], του κυριότερου θεωρητικού του [[Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα|Γαλλικού Κ.Κ.]], έβαλαν τις βάσεις για το ρεύμα που πολιτογραφήθηκε αργότερα σαν «[[ευρωκομμουνισμός]]». Από τις αρχές Ιανουαρίου του 1968, στην ηγεσία του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας βρισκόταν ο [[Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ]], με ένα ανανεωτικό, μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Η ίδια η [[Ρουμανία]], που φιλοξενούσε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε., τηρούσε μια ανεξάρτητη από τη Μόσχα γραμμή διατηρώντας καλές σχέσεις και με την [[Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας|Κίνα]]. Στο αβέβαιο και ρευστό περιβάλλον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, οι κομμουνιστές της πτέρυγας Παρτσαλίδη δεν είχαν λόγο να αισθάνονται απομονωμένοι.

Μετά την 12η ολομέλεια, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Στις [[19 Φεβρουαρίου]] του 1968, το (νέο) Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ χαρακτήρισε «αντικομμουνιστική πολιτική προβοκάτσια» το μήνυμα των «τριών» από τη ''Φωνή της Αλήθειας'' και τους διέγραψε από το κόμμα, κρατώντας τον τίτλο του κόμματος και τον έλεγχο του ''[[Ριζοσπάστης|Ριζοσπάστη]]''. Σημειώθηκαν ακόμα και συμπλοκές μεταξύ των δύο ομάδων για τον έλεγχο του ραδιοσταθμού και των κομματικών αρχείων, που αναβίωσαν τα θλιβερά γεγονότα της [[Τασκένδη]]ς, μετά την καθαίρεση του [[Νίκος Ζαχαριάδης|Νίκου Ζαχαριάδη]]. Θορυβημένη η ρουμανική κυβέρνηση έκλεισε τον ραδιοσταθμό και η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. τον μετέφερε στο Ανατολικό Βερολίνο. Στις [[22 Φεβρουαρίου]] ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός των [[Παρίσι|Παρισίων]] μετέδωσε ανακοίνωση των στελεχών της πλευράς Παρτσαλίδη, τα οποία «συγκρούονται, μετά τα αυθαίρετα οργανωτικά μέτρα και την πραξικοπηματική ανασύνθεση του Πολιτικού Γραφείου, σε αυτοτελές κεντρικό καθοδηγητικό όργανο του κόμματος με τίτλο Ενωτική Κεντρική Επιτροπή».

Λίγο αργότερα ο πόλος Παρτσαλίδη μετονομάστηκε σε [[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού]], εκμεταλλευόμενος τον έλεγχο του παλιού "Γραφείου Εσωτερικού" του ενιαίου Κ.Κ.Ε., και άρχισε να αποκαλεί τους αντιπάλους του «ΚΚΕ Εξωτερικού», πυροδοτώντας έναν οργισμένο πόλεμο για τα σύμβολα και τους τίτλους, που κράτησε χρόνια{{efn|Η ονομασία «[[Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού]]» ποτέ δεν έγινε αποδεκτή από το ΚΚΕ, καθώς θεωρήθηκε προσβλητικός ο υπαινιγμός που περιείχε το όνομα ότι το ΚΚΕ καθοδηγούνταν από κέντρα του «εξωτερικού», θέση που διατυπώθηκε ανοιχτά από τους αποχωρήσαντες}}<ref>[http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080203.htm Αφιέρωμα του "Ιού" της Ελευθεροτυπίας στη διάσπαση του "Κ"ΚΕ το 1968]</ref><ref>{{cite journal|first1=Σωτήρης|last1=Βαλντέν|title=Οι Έλληνες κομμουνιστές και οι σχέσεις Χούντας-Ανατολικών χωρών|journal=Ιστορικά|volume=27|issue=52|month=Ιούνιος|year=2010|page=73}}</ref>. Πολύ γρήγορα, η διάσπαση μεταφέρθηκε και στην Ελλάδα. Στις [[3 Απριλίου]], το Κ.Κ.Ε. δημιούργησε τη δική του συνδικαλιστική οργάνωση, την Ενιαία Αντιδικτατορική Συνδικαλιστική Κίνηση (ΕΣΑΚ). Στις [[30 Ιουλίου]], στελέχη του Κ.Κ.Ε. που κρατούνταν στο στρατόπεδο της [[Λέρος|Λέρου]], μεταξύ των οποίων και οι [[Χαρίλαος Φλωράκης]], [[Κώστας Λουλές]] και [[Νίκανδρος Κεπέσης]], πήραν το μέρος της ομάδας Κολιγιάννη, ενώ άλλα προβεβλημένα στελέχη, όπως ο [[Μπάμπης Δρακόπουλος]], ο [[Αντώνης Μπριλλάκης]] και ο [[Λεωνίδας Κύρκος]] συντάχθηκαν με την πτέρυγα Παρτσαλίδη. Στις [[15 Σεπτεμβρίου]], το Πολιτικό Γραφείο του Κ.Κ.Ε. αποφάσισε να αποσύρει τα μέλη του κόμματος από την αντιδικτατορική νεολαιίστικη οργάνωση [[ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος]] και να δημιουργήσει μία αμιγώς κομμουνιστική οργάνωση, την [[Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας]] (ΚΝΕ). Στο μεταξύ, η [[εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία]] -που συνάντησε την επιδοκιμασία του Κ.Κ.Ε. και την κατηγορηματική καταδίκη του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού- έδωσε αγεφύρωτες διαστάσεις στο ιδεολογικό χάσμα των δύο τμημάτων του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος<ref>''Η διάσπαση του ΚΚΕ'', Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 84-87, Καθημερινή (1998)</ref>. 

Στη συνέχεια, η δράση του Κ.Κ.Ε. κατά την περίοδο της δικτατορίας επικεντρώθηκε στην κατεύθυνση της ευρύτερης δυνατής δημοκρατικής ενότητας για την ανατροπή της δικτατορίας και την εγκαθίδρυση μιας νέας Δημοκρατίας, όμως οι άλλες αντιχουντικές δυνάμεις κράτησαν αρνητική στάση απέναντι στις επανειλημμένες εκκλήσεις του ΠΑΜ και του ΚΚΕ για κοινή δράση<ref>Εξήντα χρόνια αγώνων και θυσιών - χρονικό του ΚΚΕ, τόμος Β', εκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, σελ. 388-389</ref>. Επανασυστάθηκαν οι παράνομες κομματικές οργανώσεις και ιδρύθηκαν η Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδος (ΜΟΔΝΕ), το Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και η [[Αντιδικτατορική Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας]] (Αντι-ΕΦΕΕ), προκειμένου να συμβάλουν στην κινητοποίηση λαϊκών μαζών ενάντια στη χούντα.

Μέσω των μαζικών οργανώσεων που έλεγχε, το ΚΚΕ κατάφερε να ηγηθεί στις κινητοποιήσεις εργαζομένων, αγροτών, φοιτητών και διανοουμένων που αναπτύχθηκαν κυρίως μετά το 1970. Η ΚΝΕ, αν και υποσκελιζόμενη από το [[ΕΚΚΕ]] και την [[ΟΜΛΕ]], έπαιξε θετικό ρόλο στις κορυφαίες εκδηλώσεις του αντιδικτατορικού αγώνα, την κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου,{{efn|Όσον αφορά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του [[1973]], παρόλο που η καθοδήγηση της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας κράτησε αρχικά μια επιφυλακτική στάση, στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό ρόλο ως 3η δύναμη στη Συντονιστική Επιτροπή της Κατάληψης, μετά το [[ΕΚΚΕ]] και την [[ΟΜΛΕ]]. Βλ. Έκθεση και Συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη 1973 όπως εγκρίθηκαν στην 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούλη του 1976, εκδόσεις Οδηγητής, 1983. Το κείμενο υπάρχει [http://www.kke.gr/istoria/ekthesh_kai_symperasmata_gia_ta_gegonota_toy_noembrh_1973 επίσης στη διεύθυνση] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20090618145105/http://www.kke.gr/istoria/ekthesh_kai_symperasmata_gia_ta_gegonota_toy_noembrh_1973 |date=2009-06-18 }}}} που παρόλο που δεν κατάφεραν να ανατρέψουν άμεσα το καθεστώς, ενέτειναν την κρίση του.

Συντριπτικό πλήγμα υπέστη το ΚΚΕ από τη Χούντα τον Φλεβάρη του 1974, όταν η Γενική Ασφάλεια συνέλαβε ηγετικά μέλη του Κλιμακίου Εσωτερικού του Π.Γ. του ΚΚΕ και εκατοντάδες μέλη της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ. Αναλυτικές μαρτυρίες για το «[[Χτύπημα του Φλεβάρη 1974|Χτύπημα του Φλεβάρη]]» καταθέτουν τα βιβλία του Λάμπρου Τόκα, μέλους τότε της ΚΝΕ, με τίτλο ''Τα παιδιά του Φλεβάρη'' (Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη 2014) και της [[Νάντια Βαλαβάνη|Νάντιας Βαλαβάνη]], μέλους τότε της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ, με τίτλο ''Θ.Ν.: Ένα χρονικό για «τα παιδιά του Φλεβάρη» μισόν αιώνα αργότερα'', Α΄ τόμος (Αθήνα: Εκδόσεις Τόπος 2025).

==Μετά τη μεταπολίτευση (1974-σήμερα)==
Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή νομιμοποίησε για πρώτη στην ιστορία του φορά το [[ΚΚΕ]]<ref>{{cite journal |last=Βλαχόπουλος |first=Σπύρος |title=Η πράξη νομιμοποίησης του ΚΚΕ |journal=[[Η Καθημερινή]] |location=Αθήνα |date=4 Μαΐου 2020 |url=https://www.kathimerini.gr/politics/1076516/i-praxi-nomimopoiisis-toy-kke/ |access-date=23 Σεπτεμβρίου 2023 }}</ref>. Κατά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης Παπανδρέου (1981-85) επιδιώχθηκε η εθνική συμφιλίωση, αναγνωρίστηκε από το επίσημο κράτος το [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο]] (ΕΑΜ) ως οργάνωση της [[Εθνική Αντίσταση|Εθνικής Αντίστασης]] και τα δικαιώματα των αγωνιστών του, ενώ πολτοποιήθηκαν οι φάκελοι φρονημάτων που διατηρούσε η Ασφάλεια για πολλούς από αυτούς. Σκοπός αυτής της απόφασης ήταν εν μέρει και ο επαναπατρισμός πολλών Ελλήνων πολιτικών προσφύγων από την Εποχή του [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|Εμφυλίου]].<ref>{{Cite book|url=https://www.scribd.com/document/59921571/%CE%97-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%92-%CE%92%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%82-%CE%A0-%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC-%CE%97-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-80-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BB%CE%B5|title=Η Ελλάδα στη δεκαετία του 80: κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό|last=Τζούκας|first=Βαγγέλης|last2=Παναγιωτόπουλος|first2=Π.|publisher=Το Πέρασμα|year=2010|isbn=978-960-98310-8-6|editor-last=Βαμβακάς|editor-first=Β.|location=Αθήνα|page=|chapter=Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης}}</ref> Πολιτικός αρχηγός του ΚΚΕ την περίοδο αυτή, ο [[Χαρίλαος Φλωράκης]].

Κατά τη δεκαετία του 1980 το ΚΚΕ εδραιώθηκε ως τρίτο κόμμα του κοινοβουλίου, με την εκλογική του δύναμη να κυμαίνεται από 10,91% στις εκλογές του 1981 έως 13,13% στις εκλογές Ιουνίου 1989. Το 1989, συμμετείχε στην κυβέρνηση Τζαννετάκη ως μέλος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. 

Με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και της Σοβιετικής Ένωσης, το ΚΚΕ γνώρισε μια νέα πολιτική κρίση, κατά την οποία τα στελέχη του διχάστηκαν σχετικά με την πορεία που θα ακολουθούσε το κόμμα. Ύστερα από εσωκομματικές εκλογές που έλαβαν χώρα τον Φεβρουάριο του 1991, η Αλέκα Παπαρήγα επικράτησε οριακά του Γιάννη Δραγασάκη, με την πρώτη να εκπροσωπεί την ορθόδοξη πτέρυγα, και τον δεύτερο την ανανεωτική. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε εκ νέου διάσπαση του κόμματος όπου οι ανανεωτές εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και εντάχθηκαν στον Συνασπισμό, ο οποίος μετέπειτα μετασχηματίστηκε στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).

Τον Απρίλιο του 2013 Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ ανέλαβε ο Δημήτρης Κουτσούμπας.

Τη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα από τα λίγα σε απήχηση μαρξιστικά-λενινιστικά κομμουνιστικά κόμματα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

== Γενικοί γραμματείς και πρώτοι γραμματείς της ΚΕ ==
{| class="wikitable"
|-
! colspan="3"  | [[Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος|Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας]]
|-
| 1. || [[Νίκος Δημητράτος]] || 4 Νοεμβρίου [[1918]] - 19 Φεβρουαρίου [[1922]]
|-
| 2. || [[Γιάνης Κορδάτος]]|| 19 Φεβρουαρίου - Νοέμβριος [[1922]]
|-
| 3. || [[Νίκος Σαργολόγος]] || Νοέμβριος [[1922]] - Σεπτέμβριος [[1923]]
|-
| 4. || [[Θωμάς Αποστολίδης]] || Σεπτέμβριος [[1923]] - 3 Δεκεμβρίου [[1924]]
|-
! colspan="3"  | [[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας]]
|-
| 1. || [[Παντελής Πουλιόπουλος]] || 3 Δεκεμβρίου [[1924]] - Σεπτέμβριος [[1925]]
|-
| 2. || [[Ελευθέριος Σταυρίδης]]|| Σεπτέμβριος [[1925]] - 8 Σεπτεμβρίου [[1926]]
|-
| 3. || [[Παστιάς Γιατσόπουλος]] || 8 Σεπτεμβρίου [[1926]] - Μάρτιος [[1927]]
|-
| 4. || [[Ανδρόνικος Χαϊτάς]] || Μάρτιος [[1927]] - 3 Νοεμβρίου [[1931]]
|-
| 5. || [[Νίκος Ζαχαριάδης]] || 3 Νοεμβρίου [[1931]] - 17 Σεπτεμβρίου [[1936]]
|-
| 6. || [[Ανδρέας Τσίπας]] || 3 Ιουλίου - Σεπτέμβριος [[1941]]
|-
| 7. || [[Γιώργης Σιάντος]] || Ιανουάριος [[1942]] - 29 Μαΐου [[1945]]
|-
| - || [[Νίκος Ζαχαριάδης]] || 29 Μαΐου [[1945]] - 12 Μαρτίου [[1956]]
|-
| 8. || [[Απόστολος Γκρόζος]] || 12 Μαρτίου - Ιούνιος [[1956]]
|-
| 9. || [[Κώστας Κολιγιάννης]] || Ιούνιος [[1956]] - 20 Δεκεμβρίου [[1972]]
|-
| 10. || [[Χαρίλαος Φλωράκης]] || 20 Δεκεμβρίου [[1972]] - 11 Ιουλίου [[1989]]
|-
| 11. || [[Γρηγόρης Φαράκος]] || 11 Ιουλίου [[1989]] - 27 Φεβρουαρίου [[1991]]
|-
| 12. || [[Αλέκα Παπαρήγα]] || 27 Φεβρουαρίου [[1991]] - 14 Απριλίου [[2013]]
|-
| 13. || [[Δημήτρης Κουτσούμπας]] || 14 Απριλίου [[2013]] - σήμερα
|}

==Αποτελέσματα εκλογών==
===Βουλή των Ελλήνων===
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width="10%"| Έτος
! Γενικός Γραμματέας
! Αριθμός ψήφων
! Ποσοστό ψήφων
! Έδρες
! Θέση
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1920|1920]]
| [[Νίκος Δημητράτος]]
| ~100.000<br />{{small|([[Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος|Σ.Ε.Κ.Ε]])}}
| ~10%<br />{{small|([[Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος|Σ.Ε.Κ.Ε]])}}
| {{Infobox political party/seats|0|369|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 3ο κόμμα<br>Εκτός Βουλής
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1923|1923]]
| [[Θωμάς Αποστολίδης]]
| ''δε συμμετείχε''
| ''δε συμμετείχε''
| {{Infobox political party/seats|0|398|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| ''δε συμμετείχε''
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926|1926]]
| [[Παστιάς Γιατσόπουλος]]
| 41.982<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α.Π]])}}
| 4,38%<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α.Π]])}}
| {{Infobox political party/seats|10|286|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 5ο κόμμα<br />Αντιπολίτευση
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928|1928]]
| [[Ανδρόνικος Χαϊτάς]]
| 14.325<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α]])}}
| 1,41%<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α]])}}
| {{Infobox political party/seats|0|250|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 12ο κόμμα<br />Εκτός Βουλής
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932|1932]]
| [[Νίκος Ζαχαριάδης]]
| 58.223<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α]])}}
| 4,97%<br />{{small|([[Ενιαίον Μέτωπον Εργατών και Αγροτών|Ε.Μ.Ε.Α]])}}
| {{Infobox political party/seats|10|250|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 5ο κόμμα<br />Αντιπολίτευση
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1933|1933]]
| [[Νίκος Ζαχαριάδης]]
| 52.958
| 4,64%
| {{Infobox political party/seats|0|248|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 3ο κόμμα<br />Εκτός Βουλής
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1935|1935]]
| [[Νίκος Ζαχαριάδης]]
| 98.669<br />{{small|([[Κομμουνισταί και Συμπράττοντες]])}}
| 9,59%<br />{{small|([[Κομμουνισταί και Συμπράττοντες]])}}
| {{Infobox political party/seats|0|300|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 3ο κόμμα<br />Εκτός Βουλής
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1936|1936]]
| [[Νίκος Ζαχαριάδης]]
| 73.411<br />{{small|([[Παλλαϊκόν Μέτωπον|ΠΑ.ΜΕ]])}}
| 5,76%<br />{{small|([[Παλλαϊκόν Μέτωπον|ΠΑ.ΜΕ]])}}
| {{Infobox political party/seats|15|300|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| 4ο κόμμα<br />Αντιπολίτευση
|-
! [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946|1946]]
| [[Νίκος Ζαχαριάδης]]
| ''αποχή''
| ''αποχή''
| {{Infobox political party/seats|0|354|hex={{Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color}}}}
| ''αποχή'' 
|}

== Σημειώσεις ==
<references group="lower-greek"/>

==Παραπομπές==
<references />

== Πηγές ==
{{refbegin|2}}
* {{cite book|last=Λαμπάτος|first=Γαβρίλης|isbn=978-618-03-1210-2|title=ΚΚΕ και εξουσία (1940-1944)|location=Αθήνα|page=|year=2017|publisher=Μεταίχμιο|ref=harv}}
* {{cite book|title=Στη σκιά του Στάλιν: Μία παγκόσμια ιστορία του ελληνικού κομμουνισμού|first=Νίκος|last=Μαραντζίδης|authorlink=Νίκος Μαραντζίδης|publisher=Αλεξάνδρεια|isbn=978-960-221-993-5|year=2023|location=Αθήνα|page=|ref=harv}}
{{refend}}

{{Portal bar|Ιστορία|Πολιτική|Κομμουνισμός|Ελλάδα}}
{{authority control}}
[[Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας]]
[[Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Ελλάδα]]
Πρότυπα που χρησιμοποιούνται σε αυτή την σελίδα:
Πρότυπο:Ambox (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Ambox/category (επεξεργασία)
Πρότυπο:Ambox/core (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Authority control (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Both (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Category handler (επεξεργασία)
Πρότυπο:Citation/core (επεξεργασία)
Πρότυπο:Citation/make link (επεξεργασία)
Πρότυπο:Cite book (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Cite journal (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Cite news (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Cite web (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Column-count (επεξεργασία)
Πρότυπο:Dead link (επεξεργασία)
Πρότυπο:Efn (επεξεργασία)
Πρότυπο:FULLROOTPAGENAME (επεξεργασία)
Πρότυπο:Harvnb (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Infobox political party/seats (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Min (επεξεργασία)
Πρότυπο:Min/2 (επεξεργασία)
Πρότυπο:Ns has subpages (επεξεργασία)
Πρότυπο:Order of magnitude (επεξεργασία)
Πρότυπο:Portal bar (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Refbegin (επεξεργασία)
Πρότυπο:Refend (επεξεργασία)
Πρότυπο:Rellink (επεξεργασία)
Πρότυπο:Sfn (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Sfnm (επεξεργασία)
Πρότυπο:Sfnm/core (επεξεργασία)
Πρότυπο:Small (επεξεργασία)
Πρότυπο:Webarchive (επεξεργασία)
Πρότυπο:Δείτε (επεξεργασία)
Πρότυπο:Εκκρεμεί παραπομπή (επεξεργασία)
Πρότυπο:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας/meta/color (επεξεργασία)
Πρότυπο:Κύριο (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Μορφοποίηση (επεξεργασία)
Πρότυπο:Πηγή (επεξεργασία)
Module:Arguments (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Module:Authority control (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Category handler (επεξεργασία)
Module:Category handler/blacklist (επεξεργασία)
Module:Category handler/config (επεξεργασία)
Module:Category handler/data (επεξεργασία)
Module:Category handler/shared (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1 (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Citation/CS1/COinS (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Configuration (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Date validation (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Identifiers (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Utilities (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Whitelist (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/styles.css (επεξεργασία)
Module:Footnotes (επεξεργασία)
Module:Namespace detect/config (επεξεργασία)
Module:Namespace detect/data (επεξεργασία)
Module:Navbox (επεξεργασία)
Module:Navbox/configuration (επεξεργασία)
Module:Navbox/styles.css (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Portal (επεξεργασία)
Module:Portal/images/other (επεξεργασία)
Module:Portal bar (επεξεργασία)
Module:TableTools (επεξεργασία)
Module:Webarchive (επεξεργασία)
Module:Yesno (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Επιστροφή στη σελίδα Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/wiki/Ιστορία_του_Κομμουνιστικού_Κόμματος_Ελλάδας"