Προβολή πηγαίου κώδικα για τη σελίδα Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα

Δεν έχετε την άδεια να τροποποιήσετε αυτή τη σελίδα, για τον ακόλουθο λόγο:

Η διεύθυνση IP σας βρίσκεται σε ένα εύρος που έχει αποκλειστεί σε όλα τα wiki του Ιδρύματος Wikimedia.

Ο αποκλεισμός έγινε από ‪JJMC89‬ . Ο λόγος που δίνεται είναι Open proxy/Webhost: See the help page if you are affected .

Έναρξη αποκλεισμού: 23:46, 19 Απριλίου 2024
Λήξη αποκλεισμού: 23:46, 19 Απριλίου 2027

Η τρέχουσα διεύθυνση IP σας είναι 18.118.27.61 . Το αποκλεισμένο εύρος είναι 18.118.0.0/16 .

Παρακαλούμε συμπεριλάβετε τις παραπάνω λεπτομέρειες σε όποια ερωτήματα κάνετε. Εάν πιστεύετε ότι έχετε αποκλειστεί κατά λάθος, μπορείτε να βρείτε πρόσθετες πληροφορίες και οδηγίες στην παγκόσμια πολιτική No open proxies παγκόσμια πολιτική.

Διαφορετικά, για να συζητήσετε τον αποκλεισμό, παρακαλούμε αναρτήστε ένα αίτημα για έλεγχο στο Meta-Wiki. ⧼wikimedia-globalblocking-blockedtext-mistake- email-steward⧽

Μπορείτε να δείτε και να αντιγράψετε τον κώδικα της σελίδας:

{{Κουτί πληροφοριών πολιτικού κόμματος
|όνομα         = Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα
|ιθαγενές_όνομα= Partito Liberale Italiano
|χρώμακώδικας  =  
|λογότυπο      = [[Αρχείο:Partito_liberale_italiano.png|180px]]
|πρόεδρος      = 
|ίδρυση        = {{Start date|1922|10|08}}
|διαλύθηκε     = {{End date|1994|02|06}}
|ιδεολογία     = [[Φιλελευθερισμός]]<ref name="Newell2010">{{cite book|author=James L. Newell|title=The Politics of Italy: Governance in a Normal Country|url=https://books.google.com/books?id=gJQP0WUt5Z0C&pg=PA27|accessdate=24 July 2013|year=2010|publisher=Cambridge University Press|isbn=978-0-521-84070-5|page=27}}</ref><ref name="CottaVerzichelli2007">{{cite book|author1=Maurizio Cotta|author2=Luca Verzichelli|title=Political Institutions in Italy|url=https://books.google.com/books?id=G-FAZHBDqggC&pg=PA38|accessdate=17 July 2013|year=2007|publisher=Oxford University Press|isbn=978-0-19-928470-2|page=38}}</ref><ref>https://ideas.repec.org/a/taf/eujhet/v19y2012i4p587-624.html</ref><ref>{{Cite web |url=http://cronologia.leonardo.it/mondo38m.htm |title=Αρχειοθετημένο αντίγραφο |accessdate=2019-05-14 |archive-date=2014-07-14 |archive-url=https://web.archive.org/web/20140714184647/http://cronologia.leonardo.it/mondo38m.htm |url-status=dead }}</ref><ref>{{Cite web |url=http://www.fondazione-einaudi.it/Download/lezione_Scognamiglio_2011.pdf |title=Αρχειοθετημένο αντίγραφο |accessdate=2019-05-14 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20160305023500/http://www.fondazione-einaudi.it/Download/lezione_Scognamiglio_2011.pdf |archivedate=2016-03-05 |url-status=dead }}</ref><ref>{{Cite web |url=http://www.luigieinaudi.it/percorsi-di-lettura/lib/la-teoria-politia-di-luigi-einaudi.html |title=Αρχειοθετημένο αντίγραφο |accessdate=2019-05-14 |archive-date=2017-09-10 |archive-url=https://web.archive.org/web/20170910052228/http://www.luigieinaudi.it/percorsi-di-lettura/lib/la-teoria-politia-di-luigi-einaudi.html |url-status= }}</ref><ref>{{Cite web |url=http://magna-carta.it/content/liberalismo-liberismo-e-antistatalismo |title=Αρχειοθετημένο αντίγραφο |accessdate=2019-05-14 |archive-date=2014-07-14 |archive-url=https://web.archive.org/web/20140714170328/http://magna-carta.it/content/liberalismo-liberismo-e-antistatalismo |url-status= }}</ref><br>[[Συντηρητικός φιλελευθερισμός]]<br>[[Συντηρητισμός]]<ref name="Lansford2013">{{cite book|editor=Tom Lansford|title=Political Handbook of the World 2013|url=https://books.google.com/books?id=lUF1AwAAQBAJ&pg=PA714|year=2013|publisher=SAGE Publications|isbn=978-1-4522-5825-6|page=714}}</ref><ref name="NanettiLeonardi2014">{{cite book|author1=Raffaella Y. Nanetti|author2=Robert Leonardi|chapter=Italy|editor1=M. Donald Hancock|editor2=Christopher J. Carman|editor3=Marjorie Castle|editor4=David P. Conradt|editor5=Raffaella Y. Nanetti|editor6=Robert Leonardi|editor7=William Safran|editor8=Stephen White|title=Politics in Europe|url=https://books.google.com/books?id=KmAXBAAAQBAJ&pg=PA363|year=2014|publisher=CQ Press|isbn=978-1-4833-2305-3|page=363}}</ref>

|θέση          =[[Κέντρο (πολιτική)|Κέντρο]]<ref>{{cite book |last1=Koff |first1=Sondra Z. |last2=Koff |first2=Stephen P. |title=Italy: From the First to the Second Republic |date=2000 |publisher=Taylor & Francis US |page=40 |quote=Early in the First Republic the PLI had two wings, one of which emphasized its political liberalism and progressive tradition.}}</ref><ref>{{cite book |last1=Jones |first1=Erik |last2=Pasquino |first2=Gianfranco |title=The Oxford Handbook of Italian Politics |date=2015 |publisher=Oxford University Press |page=456}}</ref> μέχρι [[Κεντροδεξιά]]<ref name="NanettiLeonardi2014"/><ref name="Padovani2007">{{cite book|author=Cinzia Padovani|title=A Fatal Attraction: Public Television and Politics in Italy|url=https://books.google.com/books?id=aMsiP1HibrkC&pg=PA258|accessdate=18 February 2013|year=2007|publisher=Rowman & Littlefield|isbn=978-0-7425-1950-3|page=258}}</ref> 
|αρχηγείο      = [[Ρώμη]], [[Ιταλία]]
|διεθνώς       =[[Φιλελεύθερη Διεθνής]] (Liberal International) 
|χώρα          = της Ιταλίας
|χρώματα       = {{Color box|{{Italian Liberal Party/meta/color}}|border=darkgray}} Μπλε
}}
Το '''Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα''' ( {{Lang-it|Partito Liberale Italiano}}, '''PLI''' ) ήταν ένα [[Φιλελευθερισμός|φιλελεύθερο]] και [[Συντηρητισμός|συντηρητικό]] πολιτικό κόμμα στην [[Ιταλία]]. 

Το ''PLI'', το οποίο ήταν ο κληρονόμος των φιλελεύθερων ρευμάτων τόσο της ιστορικής [[Δεξιά (πολιτική)|Δεξιάς]] όσο και της ιστορικής [[Αριστερά (πολιτική)|Αριστεράς]], ήταν ένα μικρό κόμμα μετά τον  [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο]], αλλά και συχνά μέλος κυβερνήσεων συνασπισμού, ειδικά μετά το 1979. 

== Ιστορία ==

=== Προέλευση ===
Οι ρίζες του φιλελευθερισμού στην Ιταλία εντοπίζονται στην Ιστορική Δεξιά και ειδικότερα στην κοινοβουλευτική ομάδα που σχηματίζεται από τον [[Καμίλο Μπένσο, Κόμης του Καβούρ|Καμίλο Μπένσο, Κόμη του Καβούρ]] στο Κοινοβούλιο του [[Βασίλειο της Σαρδηνίας|Βασιλείου της Σαρδηνίας]] μετά την επανάσταση του 1848 . Η ομάδα ήταν μετριοπαθώς [[Συντηρητισμός|συντηρητική]] και υποστήριζε την κεντρική κυβέρνηση, την περιορισμένη [[Δικαίωμα ψήφου|ψηφοφορία]], την κατασταλτική φορολογία και το [[ελεύθερο εμπόριο]] . Κυριαρχούσαν στην πολιτική μετά την [[Ιταλική ενοποίηση|ενοποίηση]] της [[Ιταλική ενοποίηση|Ιταλίας]] το 1861, αλλά ποτέ δεν σχημάτισαν κόμμα, βασίζοντας τη δύναμή τους στην υπάρχουσα τότε μεροληπτική και όχι ισότιμη ψηφοφορία (όπου για παράδειγμα οι έχοντες ανώτατη μόρφωση είχαν περισσότερες ψήφους) και στο σύστημα ψηφοφορίας ''[[First-past-the-post]].'' 

Η Δεξιά ήταν αντίθετη στην πιο [[Προοδευτισμός|προοδευτική]] ιστορική Αριστερά, η οποία ανέτρεψε την κυβέρνηση [[Μάρκο Μινγκέτι]] κατά τη λεγόμενη «Κοινοβουλευτική Επανάσταση» του 1876, η οποία έφερε τον [[Αγκοστίνο Ντεπρέτις]] στην [[Πρωθυπουργός της Ιταλίας|πρωθυπουργία]] . Ωστόσο, ο Ντεπρέτις άρχισε αμέσως να ψάχνει για στήριξη μεταξύ των βουλευτών των παραδοσιακών Δεξιών, οι οποίοι άλλαξαν εύκολα τις θέσεις τους, σε ένα πλαίσιο εκτεταμένης διαφθοράς. Αυτό το φαινόμενο, γνωστό στα ιταλικά ως ''traformismo'' (κατά προσέγγιση μεταφρασμένο στα ελληνικά ως «μετασχηματισμός» - σε μια σατυρική εφημερίδα, ο πρωθυπουργός απεικονίστηκε ως [[χαμαιλέοντας]] ), άμβλυνε αποτελεσματικά τις πολιτικές διαφορές στο Κοινοβούλιο, το οποίο κυριαρχoύνταν από ένα αδιαμφισβήτητο φιλελεύθερο μπλοκ με σαρωτική πλειοψηφία μέχρι τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|πρώτο παγκόσμιο πόλεμο]] . 

Δύο κοινοβουλευτικές παρατάξεις εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση, η μία με επικεφαλής τον Sidney Sonnino και η άλλη, μακράν η μεγαλύτερη από τις δύο, με τον [[Τζοβάννι Τζολίττι]] . Η τελευταία ήταν γνωστή ως Φιλελεύθερη Ένωση από το 1913 και τελικά επανενώθηκε επίσης από τον Sonnino. Την εποχή εκείνη οι Φιλελεύθεροι κυβερνούσαν σε συμμαχία με τους ριζοσπάστες, τους δημοκράτες και, τελικά, τους μεταρρυθμιστές σοσιαλιστές . <ref>[http://concise.britannica.com/ebc/article-9368300/Italian-Liberal-Party Italian Liberal Party] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20061121013656/http://concise.britannica.com/ebc/article-9368300/Italian-Liberal-Party |date=2006-11-21 }} Britannica Concise</ref>

=== Η αρχή και η γρήγορη απαγόρευση ===
[[Αρχείο:Giovanni_Giolitti_2.jpg|δεξιά|μικρογραφία|211x211εσ| Ο [[Τζοβάννι Τζολίττι|Τζοβάνι Τζολίτι]], πέντε φορές [[πρωθυπουργός της Ιταλίας]] (1892-1921) ]]
Στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, καθιερώθηκε καθολική ψηφοφορία και αναλογική εκπροσώπηση . Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα στους Φιλελεύθερους, οι οποίοι δεν κατάφεραν να σταματήσουν την άνοδο των δύο μαζικών κομμάτων, του [[Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα|Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος]] (''PSI'') και του [[Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (1919)|Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος]] (PPI), το οποίο είχε πάρει τον έλεγχο πολλών τοπικών αρχών στη βόρεια Ιταλία ακόμα και πριν από τον πόλεμο. Το [[Καθολική Εκκλησία|Καθολικό]] ''ΡΡΙ'' εναντιώθηκε στο PSI, αλλά και στους Φιλελεύθερους και, γενικά, στη Δεξιά, κάτω από τις συνέπειες της σύλληψης της Ρώμης (''Presa di Roma)'' και των συγκρούσεων μεταξύ της [[Αγία Έδρα|Αγίας Έδρας]] και του ιταλικού κράτους στο οποίο οι Φιλελεύθεροι είχαν κυβερνήσει για περισσότερο από πενήντα χρόνια. 

Το Κοινοβούλιο χωρίστηκε έτσι σε τρία διαφορετικά σύνολα με τεράστια αστάθεια, ενώ οι σοσιαλιστές και οι ανερχόμενοι [[Εθνικό Φασιστικό Κόμμα|φασίστες]] προκάλεσαν πολιτική βία στις αντίθετες πλευρές. Σε αυτή τη χαοτική κατάσταση, οι Φιλελεύθεροι ίδρυσαν το '''Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα''' (''PLI'') το 1922, το οποίο αμέσως ενώθηκε σε μια συμμαχία με επικεφαλής τους φασίστες και σχημάτισε μαζί τους ένα κοινό κατάλογο για τις γενικές εκλογές του 1924, μεταμορφώνοντας τους φασίστες από μια μικρή πολιτική δύναμη σε ένα κόμμα απόλυτης πλειοψηφίας. Το ''PLI'' απαγορεύτηκε από τον [[Μπενίτο Μουσολίνι]] το 1925, ωστόσο πολλοί παλαιοί φιλελεύθεροι πολιτικοί  έλαβαν  υψηλού κύρους, αλλά όχι αντίστοιχης επιρροής, πολιτικές θέσεις, όπως έδρες στη Γερουσία, οι οποίες είχαν απογυμνωθεί από οποιαδήποτε πραγματική εξουσία λόγω των φασιστικών μεταρρυθμίσεων. 

=== Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ===
[[Αρχείο:Luigi_Einaudi.jpg|δεξιά|μικρογραφία|194x194εσ| Ο [[Λουίτζι Εϊνάουντι]], [[Πρόεδρος της Ιταλίας]] από το 1948 έως το 1955 ]]
Το PLI επαναδημιουργήθηκε το 1943 από τον [[Μπενεντέτο Κρότσε]] (''Benedetto Croce''), εξέχοντα διανοούμενο και γερουσιαστή, του οποίου η διεθνής αναγνώριση του επέτρεψε να παραμείνει ελεύθερος κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, παρότι ο ίδιος ήταν κατά του φασισμού. Μετά το τέλος του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β 'Παγκοσμίου Πολέμου]], ο φιλελεύθερος [[Ενρίκο Ντε Νίκολα]] (''Enrico De Nicola'') έγινε «Προσωρινός Αρχηγός του Κράτους» όπως επίσης και o επίσης φιλελεύθερος διάδοχός του [[Λουίτζι Εϊνάουντι]], ο οποίος ως Υπουργός Οικονομίας και διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας μεταξύ 1945 και 1948 είχε αναδιαμορφώσει την ιταλική οικονομία. 

Στις γενικές εκλογές του 1946, το PLI, που ήταν μέλος της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης, κέρδισε το 6,8% των ψήφων, ποσοστό χαμηλότερο από τις προσδοκίες, μολονότι το κόμμα υποστηρίχθηκε από όλους τους επιζώντες της ιταλικής πολιτικής τάξης πριν από την άνοδο του φασισμού, από τον Vittorio Emanuele Orlando μέχρι τον Francesco Saverio Nitti . Στα πρώτα χρόνια, το κόμμα καθοδηγούταν από τον Leone Cattani, μέλος της εσωτερικής αριστεράς, και στη συνέχεια από τον Roberto Lucifero, έναν [[Μοναρχισμός|βασιλόφρονα]] συντηρητικό. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την έξοδο της ομάδας Cattani και του Bruno Villabruna, ενός μετριοπαθή, που εξελέγη γραμματέας το 1948, προκειμένου να επανασυνδέσει όλους τους Φιλελεύθερους υπό μία ενιαία σημαία. 

=== Τζοβάνι Μαλαγκόντι ===
[[Αρχείο:Giovanni Malagodi (IX).jpg|δεξιά|μικρογραφία|197x197εσ| Ο [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι|Τζοβάνι Μαλαγκόντι]], αρχηγός των Φιλελευθέρων από το 1954 έως το 1972 ]]
Υπό την ηγεσία του [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι|Τζοβάνι Μαλαγκόντι]] (1954-1972), το κόμμα στα οικονομικά ζητήματα μετακινήθηκε σε δεξιότερες θέσεις. Αυτό προκάλεσε το 1956 την έξοδο της αριστερής τάσης του κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των Bruno Villabruna, Eugenio Scalfari και Marco Pannella, οι οποίοι ίδρυσαν το Ριζοσπαστικό Κόμμα . Συγκεκριμένα, το PLI αντιτάχθηκε στον νέο κεντροαριστερό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε και το [[ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα]] και παρουσιάστηκε ως το κυριότερο [[Συντηρητισμός|συντηρητικό]] κόμμα στην Ιταλία. 

Ο Μαλαγκόντι κατάφερε να αντλήσει μερικές ψήφους από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, το Μοναρχικό Εθνικό Κόμμα και ιδιαίτερα τη [[Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)|χριστιανοδημοκρατία]], της οποίας η εκλογική βάση συνίστατο και από συντηρητικούς καχύποπτους για τους Σοσιαλιστές, αυξάνοντας το μερίδιο του κόμματος σε ιστορικό ρεκόρ 7,0% στις γενικές εκλογές του 1963 . Μετά την παραίτηση του Malagodi από την ηγεσία του κόμματος, το PLI ηττήθηκε με το ταπεινωτικό 1,3% το 1976, αλλά προσπάθησε να κερδίσει εκ νέου δύναμη υποστηρίζοντας κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όπως το [[διαζύγιο]] . 

=== Το Pentapartito ===
Μετά την ανάδειξη του Valerio Zanone στη θέση του γραμματέα το 1976, το PLI υιοθέτησε μια περισσότερο [[Κέντρο (πολιτική)|κεντρώα]] και σε κάποιο βαθμό [[Φιλελευθερισμός#Κοινωνικός φιλελευθερισμός ή σοσιαλφιλελευθερισμός|κοινωνικη-φιλελεύθερη]] προσέγγιση. Ο νέος γραμματέας άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τους [[Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα|Σοσιαλιστές]], ελπίζοντας να θέσει σε λειτουργία ένα είδος συνεργασίας Lib-Lab, παρόμοιο με αυτό που είχε πραγματοποιηθεί στο [[Ηνωμένο Βασίλειο]] από το 1977 έως το 1979 μεταξύ του [[Εργατικό Κόμμα (Ηνωμένο Βασίλειο)|Εργατικού Κόμματος]] και των [[Φιλελεύθερο Κόμμα (Ηνωμένο Βασίλειο)|Φιλελευθέρων]] . Το 1983, το PLI προσχώρησε τελικά στον συνασπισμό ''Pentapartito'' που περιλάμβανε επίσης τη [[Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)|Χριστιανική Δημοκρατία]], το [[Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα]], το ιταλικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα και το ιταλικό δημοκρατικό κόμμα. Στη δεκαετία του 1980 το κόμμα ήταν υπό την ηγεσία του Renato Altissimo και του Alfredo Biondi . 

Με την αποκάλυψη του συστήματος διαφθοράς που ονομάστηκε ''Tangentopoli'' από τη διερεύνηση της επιχείρησης ''Καθαρά χέρια (Mani pulite)'', πολλά κυβερνητικά κόμματα υπέστη��αν ταχεία απώλεια της υποστήριξής τους. Κατά τους πρώτους μήνες, το PLI φαινόταν ανθεκτικό στην έρευνα. Ωστόσο, καθώς οι έρευνες διεξάγονταν περαιτέρω, το κόμμα αποδείχθηκε συμμέτοχος του σχεδίου διαφθοράς. Ο Francesco De Lorenzo, ο φιλελεύθερος υπουργός Υγείας, ήταν ένας από τους πιο απεχθείς πολιτικούς στην Ιταλία για διαφθορά, που αφορούσε την κλοπή κεφαλαίων από τους ασθενείς και την εμπορία φαρμάκων που βασίζονται σε δωροδοκίες. 

=== Διάλυση και διασπορά ===
Το κόμμα διαλύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1994 και τουλάχιστον τέσσερα κόμματα προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την κληρονομιά του: 

* Το κόμμα « [[Ένωση Κέντρου (Ιταλία, 1993)|Ένωση Κέντρου]]» (''UdC''), με επικεφαλής τους Αλφρέντο Μπιόντι (''Alfredo Biondi'') και Ραφαέλε Κόστα που ήταν συνεργάτης της Forza Italia (FI) και συγχωνεύθηκε σε αυτό το 1998 (άλλοι Φιλελεύθεροι, συμπεριλαμβανομένων των Antonio Martino, Giuliano Urbani, Giancarlo Galan και Paolo Romani, ενώθηκαν απευθείας με την FI).
*Την [[Ιταλική Φιλελεύθερη Δεξιά]] (''DLI''), με επικεφαλής τον Gabriele Pagliuzzi και τον Giuseppe Basini, η οποία έγινε μέλος της Εθνικής Συμμαχίας (AN).
* Την Ομοσπονδία των Φιλελευθέρων (FdL), με επικεφαλής τον Raffaello Morelli και τον Valerio Zanone, η οποία προσχώρησε για πρώτη φορά στο Patto Segni, και στη συνέχεια στην Ελιά .
* Τη [[Φιλελεύθερη Αριστερά (Ιταλία)|Φιλελεύθερη Αριστερά]] (''SL'') του Gianfranco Passalacqua, που εκπροσωπούσε την αριστερά του κόμματος, η οποία τελικά συγχωνεύθηκε στους Δημοκρατικούς της Αριστεράς το 2006.

Λίγα χρόνια μετά το 1994, οι περισσότεροι Φιλελεύθεροι μετανάστευσαν στη [[Φόρτσα Ιτάλια]] (''Forza Italia''), ενώ άλλοι προσχώρησαν στην κεντροαριστερά, ειδικά στο κόμμα «Δημοκρατία είναι η Ελευθερία - Μαργαρίτα (DL)».

=== Επανίδρυση ===
Το κόμμα επαναδημιουργήθηκε το 1997 από τον [[Στέφανο Ντε Λούκα]] (''Stefano De Luca'') και ενσωμάτωσε εκ νέου το αρχικό του όνομα το 2004. Το νέο PLI συγκέντρωσε μερικούς από τους πρώην δεξιούς Φιλελεύθερους, αλλά σύντομα αποστασιοποιήθηκε από τον κεντροδεξιό συνασπισμό, με επικεφαλής την FI, προκειμένου να ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία. 

== Λαϊκή υποστήριξη ==
Πριν από τους Παγκόσμιους Πολέμους οι Φιλελεύθεροι αποτελούσαν το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνούσε την Ιταλία δεκαετίες. Είχαν τα προπύργιά τους στο [[Πεδεμόντιο|Πιεμόντε]], από το οποίο προέρχονταν πολλοί φιλελεύθεροι πολιτικοί του [[Βασίλειο της Σαρδηνίας|Βασιλείου της Σαρδηνίας]] και του [[Βασίλειο της Ιταλίας|Βασιλείου της Ιταλίας]] και τη νότια Ιταλία. Οι Φιλελεύθεροι δεν κέρδισαν ποτέ μεγάλη υποστήριξη μετά [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,]] καθώς δεν μπόρεσαν να γίνουν μαζικό κόμμα και υποσκελίστηκαν από τη [[Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)|Χριστιανική Δημοκρατία]] (''DC'') ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Στις γενικές εκλογές του 1946, τις πρώτες μετά τον πόλεμο, το PLI κέρδισε 6,8% στο πλαίσιο της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης . Την εποχή εκείνη ήταν ισχυρό κυρίως στο Νότο, καθώς το DC ήταν κυρίως ριζωμένο στο Βορρά : 21,0% στην [[Καμπανία (Ιταλία)|Καμπανία]], 22,8% στην [[Μπαζιλικάτα]], 10,4% στην [[Απουλία]], 12,8% στην [[Καλαβρία]] και 13,6% στη [[Σικελία]] . <ref>Piergiorgio Corbetta; Maria Serena Piretti, ''Atlante storico-elettorale d'Italia'', Zanichelli, [[Bologna]] 2009</ref> 

Ωστόσο, το κόμμα σύντομα βρήκε την κύρια εκλογική του περιφέρεια στις βιομηχανικές ελίτ του «βιομηχανικού τριγώνου» που σχηματίστηκε από το [[Τορίνο]], το [[Μιλάνο]] και τη [[Γένοβα]] . Το PLI είχε τα καλύτερα αποτελέσματά του στη δεκαετία του 1960, όταν ανταμείφθηκε από συντηρητικούς ψηφοφόρους για την αντίθεσή του στη συμμετοχή τού [[Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα|ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος]] (PSI) στην κυβέρνηση. Το κόμμα κέρδισε το 7,0% των ψήφων το 1963 (15,2% στο Τορίνο, 18,7% στο Μιλάνο και 11,5% στη Γένοβα) και 5,8% το 1963 . Το PLI υπέστη μείωση στη δεκαετία του 1970 και εγκαταστάθηκε γύρω στο 2-3% στη δεκαετία του 1980, όταν τα οχυρά του αποδυναμώθηκαν στο Πεδεμόντιο, ιδιαίτερα στις [[Τορίνο (επαρχία)|επαρχίες Τορίνο]] και [[Κούνεο (επαρχία)|Κούνεο]] και, σε μικρότερο βαθμό, στη Δυτική Λομβαρδία, τη Λιγουρία και τη Σικελία. <ref name="Interno">http://elezionistorico.interno.it/index.php?tp=C</ref> 

Όπως και τα άλλα κόμματα του συνασπισμού ''Pentapartito'' (Χριστιανοδημοκράτες, [[Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα|Σοσιαλιστές]], [[Ιταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα|Ρεπουμπλικανοί]] και Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές ), οι Φιλελεύθεροι ενίσχυσαν τη βάση τους στο Νότο, ενώ στον Βορρά έχασαν μερικές από τις υπολειπόμενες ψήφους τους από τη Λίγκα του Βορά και τους προδρόμους της. Στις γενικές εκλογές του 1992, τις τελευταίες πριν από τα ''σκάνδαλα'' της ''Tangentopoli'', το PLI κέρδισε το 2,9% των ψήφων, κυρίως χάρη στην αύξηση των ψήφων από το νότο. <ref name="Interno"/> Μετά το τέλος της « πρώτης δημοκρατίας » οι πρώην Φιλελεύθεροι είχαν πολύ μεγάλη επιρροή στο Forza Italia (FI) στο Πεδεμόντιο της Λιγουρίας και, αναπάντεχα, στο [[Βένετο]], όπου ο [[Τζιανκάρλο Γκάλαν]] ήταν τρεις φορές εκλεγμένος Πρόεδρος . 

== Εκλογικά αποτελέσματα ==

=== Ιταλικό Κοινοβούλιο ===
{| class="wikitable" style="width:50%; border:1px #AAAAFF solid"
| colspan="6" |[[Βουλή των Αντιπροσώπων (Ιταλία)|Βουλή των Αντιπροσώπων]]
|-
! width="13%" |Έτος εκλογών
! width="16%" |Ψήφοι
! width="6%" |%
! width="1%" |Έδρες
! width="8%" |+/−
! width="18%" |Αρχηγός
|-
!1913
|2.387.947 (1ο)
|47,6
|{{Infobox political party/seats|270|508}}
|<center>–</center>
|<center>[[Τζοβάννι Τζολίττι|Τζοβάνι Τζολίττι]]</center>
|-
!1919
|490.384 (5ο)
|8,6
|{{Infobox political party/seats|41|508}}
|<center>{{decrease}} 229</center>
|<center>Τζοβάνι Τζολίττι</center>
|-
!1921
|470.605 (5ο)
|7,1
|{{Infobox political party/seats|43|535}}
|<center>{{increase}} 3</center>
|<center>[[Λουίτζι Φάκτα]]</center>
|-
!1924
|233.521 (6ο)
|3,3
|{{Infobox political party/seats|15|535}}
|<center>{{decrease}} 28</center>
|<center>Λουίτζι Φάκτα</center>
|-
!1929
|Απαγορευμένο
|<center>–</center>
|{{Infobox political party/seats|0|535}}
|<center>{{decrease}} 15</center>
|<center>–</center>
|-
!1934
|Απαγορευμένο
|<center>–</center>
|{{Infobox political party/seats|0|535}}
|<center>–</center>
|<center>–</center>
|-
!1946
|1.560.638 (4ο)
|6,8
|{{Infobox political party/seats|41|535}}
|<center>{{increase}} 41</center>
|<center>Manlio Brosio</center>
|-
!1948
|1.003.727 (4ο)
|3,8
|{{Infobox political party/seats|19|574}}
|<center>{{decrease}} 22</center>
|<center>Leone Cattani</center>
|-
!1953
|815.929 (7ο)
|3,0
|{{Infobox political party/seats|13|590}}
|<center>{{decrease}} 6</center>
|<center>Bruno Villabruna</center>
|-
!1958
|1.047,081 (6ο)
|3,5
|{{Infobox political party/seats|17|596}}
|<center>{{increase}} 4</center>
|<center>[[Τζοβάννι Μαλαγκόντι]]</center>
|-
!1963
|2.144.270 (4ο)
|7,0
|{{Infobox political party/seats|39|630}}
|<center>{{increase}} 22</center>
|<center>Τζοβάννι Μαλαγκόντι</center>
|-
!1968
|1.850.650 (4ο)
|5,8
|{{Infobox political party/seats|31|630}}
|<center>{{decrease}} 8</center>
|<center>Τζοβάννι Μαλαγκόντι</center>
|-
!1972
|1.300.439 (6ο)
|3,9
|{{Infobox political party/seats|20|630}}
|<center>{{decrease}} 11</center>
|<center>Τζοβάννι Μαλαγκόντι</center>
|-
!1976
|480.122 (8ο)
|1,3
|{{Infobox political party/seats|5|630}}
|<center>{{decrease}} 15</center>
|<center>[[Βαλέριο Ζανόνε]]</center>
|-
!1979
|712.646 (8ο)
|1,9
|{{Infobox political party/seats|9|630}}
|<center>{{increase}} 4</center>
|<center>Βαλέριο Ζανόνε</center>
|-
!1983
|1.066.980 (7ο)
|2,9
|{{Infobox political party/seats|16|630}}
|<center>{{increase}} 7</center>
|<center>Βαλέριο Ζανόνε</center>
|-
!1987
|809.946 (9ο)
|2,1
|{{Infobox political party/seats|11|630}}
|<center>{{decrease}} 5</center>
|<center>[[Ρενάτο Αλτισίμο]]</center>
|-
!1992
|1.121.264 (8ο)
|2,9
|{{Infobox political party/seats|17|630}}
|<center>{{increase}} 6</center>
|<center>Ρενάτο Αλτισίμο</center>
|}
{| class="wikitable" style="width:50%; border:1px #AAAAFF solid"
| colspan="6" | [[Γερουσία της Δημοκρατίας (Ιταλία)|Γερουσία της Δημοκρατίας]] 
|-
! width="13%" | Έτος εκλογών 
! width="16%" | Ψήφοι 
! width="6%" | % 
! width="1%" | Έδρες 
! width="8%" | +/- 
! width="18%" | Ηγέτης 
|-
! 1948 
| 1.222.419 (4o) 
| 5,4
|{{Infobox political party/seats|7|237|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center> - </center>
|<center> Λεόνε Κατάνι </center>
|-
! 1953 
| 695.816 (7ο)
| 2,9
|{{Infobox political party/seats|3|237|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 4 </center>
|<center> [[Μπρούνο Βιλαμπρούνα]] </center>
|-
! 1958 
| 1.012.610 (6o) 
| 3,9
|{{Infobox political party/seats|4|246|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{increase}} 1 </center>
|<center> [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι]] </center>
|-
! 1963 
| 2.043.323 (4o) 
| 7,4
|{{Infobox political party/seats|18|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{increase}} 14 </center>
|<center> Τζοβάννι Μαλαγκόντι </center>
|-
! 1968 
| 1.943.795 (4o) 
| 6,8
|{{Infobox political party/seats|16|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 2 </center>
|<center> Τζοβάννι Μαλαγκόντι </center>
|-
! 1972 
| 1.319.175 (6η) 
| 4,4
|{{Infobox political party/seats|8|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 8 </center>
|<center> Τζοβάννι Μαλαγκόντι </center>
|-
! 1976 
| 438.265 (8η) 
| 1,4
|{{Infobox political party/seats|2|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 6 </center>
|<center> [[Βαλέριο Ζανόνε]] </center>
|-
! 1979 
| 691.718 (8η) 
| 2,2
|{{Infobox political party/seats|2|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center> - </center>
|<center> Βαλέριο Ζανόνε </center>
|-
! 1983 
| 834.771 (7η) 
| 2,7
|{{Infobox political party/seats|6|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{increase}} 4 </center>
|<center> Βαλέριο Ζανόνε </center>
|-
! 1987 
| 700,330 (9η) 
| 2,2
|{{Infobox political party/seats|3|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 3 </center>
|<center> Ρενάτο Αλτισίμο </center>
|-
! 1992 
| 939.159 (8η) 
| 2,8
|{{Infobox political party/seats|4|315|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{increase}} 1 </center>
|<center> Ρενάτο Αλτισίμο </center>
|}

=== Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ===
{| class="wikitable" style="width:50%; border:1px #AAAAFF solid"
| colspan="6" | [[Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο|Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο]] 
|-
! width="13%" | Έτος εκλογών 
! width="16%" | Ψήφοι 
! width="6%" | % 
! width="1%" | Έδρες 
! width="8%" | +/- 
! width="18%" | Ηγέτης 
|-
! 1979 
| 1.271.159 (7ο)
| 3,6
|{{Infobox political party/seats|3|81|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center> - </center>
|<center> Σέργιο Πινινφαρίνα </center>
|-
! 1984 
| 2.140.501 (5ο)
| 6,1
|{{Infobox political party/seats|6|81|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{increase}} 3 </center>
|<center> Βαλέριο Ζανόνε </center>
|-
! 1989 
| 1.532.388 (5ο)
| 4,4
|{{Infobox political party/seats|5|81|hex={{Italian Liberal Party/meta/color}}}}
|<center>{{decrease}} 1 </center>
|<center> Ρενάτο Αλτισίμο </center>
|}

== Ηγεσία ==

* Γραμματέας: Alberto Giovannini (1922-1924), Quintino Piras (1924-1926), Giovanni Cassandro (1944), Manlio Brosio (1944-1945), Λεόνε Cattani (1945-1946), Giovanni Cassandro (1946-1947), Roberto Lucifero (1947-1948), Μπρούνο Villabruna (1948-1954), Alessandro Leone di Tavagnasco (1954), [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι]] (1954-1972), Agostino Bignardi (1972-1976), Valerio Zanone (1976-1985), Alfredo Biondi -1986), Ρενάτο Αλτισίμο (1986-1993), Ραφαέλε Κόστα (1993-1994)
* Πρόεδρος: Emilio Borzino (1922-1925), [[Μπενεντέτο Κρότσε]] (1944-1947), Ραφαέλε Ντε Κάρο (1947-1961), Gaetano Martino (1961-1967), Vittorio BADINI Confalonieri (1967-1972), [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι]] (1972-1976 ), Αγκοτίνο Μπίνγκαρντι (1976-1979), Άλντο Μποτσί (1979-1987), Σαλβατόρε Βαλιτούτι (1988-1991), Βαλέριο Ζανόνε (1991-1993), Alfredo Biondi (1993-1994)
* Ηγέτης στη [[Βουλή των Αντιπροσώπων (Ιταλία)|Βουλή των Αντιπροσώπων]] : Vittorio Emanuele Orlando (1946), [[Λουίτζι Εϊνάουντι]] (1946), Francesco Saverio Νίτι (1946-1947), Epicarmo Corbino (1947-1948), Raffaele De Caro (1948-1961), [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι]] ( 1961-1971), Aldo Bozzi (1971-1987), Paolo Battistuzzi (1987-1993), Savino Melillo (1993-1994)

== Σύμβολα ==
<gallery>
Logo Partito Liberale Italiano.jpg|<nowiki> </nowiki>1958-1979 
Partito_liberale_italiano.png|<nowiki> </nowiki>1979-1994 
</gallery>

== Παραπομπές ==
{{Παραπομπές}}
[[Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία]]
[[Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης]]

Πρότυπα που χρησιμοποιούνται σε αυτή την σελίδα:

Πρότυπο:Both (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Br separated entries (επεξεργασία)
Πρότυπο:Cite book (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Cite web (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Color box (επεξεργασία)
Πρότυπο:Colorbox (επεξεργασία)
Πρότυπο:Decrease (επεξεργασία)
Πρότυπο:End date (επεξεργασία)
Πρότυπο:If empty (επεξεργασία)
Πρότυπο:Ifempty (επεξεργασία)
Πρότυπο:Increase (επεξεργασία)
Πρότυπο:Infobox political party/seats (προβολή κώδικα) (ημιπροστατευμένη)
Πρότυπο:Italian Liberal Party/meta/color (επεξεργασία)
Πρότυπο:Lang-aux (επεξεργασία)
Πρότυπο:Lang-it (επεξεργασία)
Πρότυπο:MONTHNAME (επεξεργασία)
Πρότυπο:MONTHNUMBER (επεξεργασία)
Πρότυπο:Min (επεξεργασία)
Πρότυπο:Min/2 (επεξεργασία)
Πρότυπο:Order of magnitude (επεξεργασία)
Πρότυπο:Start date (επεξεργασία)
Πρότυπο:Webarchive (επεξεργασία)
Πρότυπο:Αύξηση (επεξεργασία)
Πρότυπο:Ημερομηνία εκκίνησης (επεξεργασία)
Πρότυπο:Κουτί πληροφοριών πολιτικού κόμματος (επεξεργασία)
Πρότυπο:Μείωση (επεξεργασία)
Πρότυπο:Παραπομπές (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Πρότυπο:Πλαίσιο πληροφοριών (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Br separated entries (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1 (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Citation/CS1/COinS (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Configuration (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Date validation (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Identifiers (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Utilities (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/Whitelist (επεξεργασία)
Module:Citation/CS1/styles.css (επεξεργασία)
Module:Infobox (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:InfoboxImage (επεξεργασία)
Module:Navbar (επεξεργασία)
Module:Navbar/configuration (προβολή κώδικα) (πλήρως προστατευμένη)
Module:Webarchive (επεξεργασία)

Επιστροφή στη σελίδα Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα.

Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/wiki/Ιταλικό_Φιλελεύθερο_Κόμμα"