"ปรีชาพล"โพสต์รำลึก1ปียุบ"ไทยรักษาชาติ"
“ปรีชาพล”ยันไม่ท้อถอย ชี้การต่อสู้ถือเป็นหน้าที่ เชื่อสักวันความปรารถนาได้เห็นชัยชนะของประเทศเป็นจริง
ฤทธิ์ยาแก้หวัดนั่งคุยกับ ตร.ที่ตายไปแล้ว
สัปดาห์นี้พูดถึงเรื่องหวัด "หนอนโรงพัก" ขึ้นไปโรงพักเจอป๋าตำรวจ ก็เลยคุยกันเพลิน ๆ ถึงความหลังอดีต กินเวลาเสียนาน จึงต้องร่ำลา สุดท้ายถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยทีเดียว...?? พุธที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 เวลา 10.00 น.
เวรดึก พบตำรวจป๋าแก่ ๆ วัยใกล้เกษียณ มีดาวสองดวงที่บ่า ป๋าแกเป็นไม่กี่คนในโรงพักแห่งนี้ที่ขอหนังสือพิมพ์อ่านในยุคที่ทุกคนอ่านจากออนไลน์ ถู ๆ ไถ ๆ มือถือกันหมดแล้ว
“มันไม่ถนัด หนอนโรงพัก กระดาษพลิกไปพลิกมายังง่ายกว่า มือถือนี่แสบตา ตัวใหญ่กว่ากระดาษแค่ไหนก็ไม่ถนัด อย่างว่าแหละยุคใครยุคมัน คนในยุคหนึ่งพอผ่านพ้นไปก็ให้โอกาสคนยุคใหม่ ๆ ได้เข้ามา”
หนอนโรงพักฟังแล้วขบคิดนี่คุยเรื่องสื่อหรือเรื่องอะไร
“แต่จะว่าไปนึกถึงสมัยก่อนนะ สมัยหนุ่ม ๆ เพิ่งผ่านโรงเรียนพลตำรวจมาใหม่ ๆ ติดยศสิบตำรวจตรี สมัยนั้นเราหนุ่มด้วย สนุกมาก เงินออกไม่เหลือ ไปจ่ายหนี้แม่ค้าหมด แล้วก็เริ่มเซ็นกันใหม่”
ป๋ารำลึกความหลังท่ามกลางบรรยากาศติดแอร์ในโรงพัก กลางคืนดูวังเวงยิ่งนัก
“สมัยก่อนเราอยู่แถวสโมสรตำรวจ กินนอนกันอยู่นั่น เมามาที ปูผ้านอนหลับ เช้ามาทำงานสบายปร๋อ หนุ่ม ๆ อะนะแข็งแรง”
แกเล่าความหลังบอกว่า สมัยนั้นเป็นตำรวจร่างกายแข็งแรงหุ่นดี เจอสาว ๆ เป็นไม่ได้ ต้องเข้าไปจีบไปพูดคุย ชวนคุย เที่ยวสนุกสนาน สาวเจ้าถูกใจก็พามาที่ห้อง
“ไม่มีเหนื่อย ไม่มีพัก สมัยนั้นเรายักษ์ดี ๆ นี่เอง” ป๋าหัวเราะ “ไม่มีเพชรอะไรเลย ลุยอย่างเดียว”
แล้วแกก็ถอนหายใจ ในจังหวะที่ข้าพเจ้าเอาผ้าเช็ดน้ำมูกที่ไหลลงมาอย่างอนาถา
“เมื่อก่อนโรงพักมันยังไม่เยอะเท่าตอนนี้ เราขี่จยย.ให้นายตำรวจนั่งไปตรวจ พูดชื่อมาเลย ป๋ารู้จักหมด จ���เกษียณอยู่แล้ว ทำงานกับนายตำรวจสมัยนั้นมาหลายคน เห็นตั้งแต่เป็นร้อยตำรวจตรี ตอนนี้พุ่งขึ้นเป็นนายพลแล้ว”
ว่าแล้วแกก็เล่าวีรกรรมสมัยหนุ่ม ๆ แสบ ๆ ของตำรวจบางนาย
มีเพื่อนป๋าอยู่คน กินเหล้าเก่งมาก แล้วตอนตื่นมาอ้วก เห็นอ้วกแล้วกระโดดสะดุ้งโหยง ปลุกเพื่อนทั้งหมด “เฮ้ย! นี่เลือด ตายแล้ว ตายแน่เลย อ้วกเป็นเลือด พาไปส่งโรงพยาบาลหน่อยสิ”
ปรากฏว่าเพื่อนร่วมห้องตื่นมาตบหัวอย่างแรง “เลือดบ้าอะไร เมื่อคืนเมากันเสร็จ เราตบเย็นตาโฟก่อนนอน ชมพูแบบนี้ไม่ใช่เลือด”
เพื่อนทุเลาใจลงหน่อย ก่อนจะหาผ้ามาจัดการกองอ้วกอันแสนชมพูตรงนั้น
“ไอ้เพื่อนคนนี้ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ปรากฏว่ามันสอบนายร้อยได้ แต่ไม่ทันได้ไปไกล จับโจรแล้วถูกยิงตายไปหลายปีแล้ว คิดถึงมันเหมือนกัน เมียเยอะ แต่ก็ตกลงปลงใจกับสาวธรรมดา ตอนแต่งงานเพื่อนถามกันในวงสุราว่า ทำไมเลือกเมียคนนี้มันบอกว่าสวย”
เพื่อนก็งงกันบอก แฟนเก่าเอ็งแต่ละคนสวย ๆ ทั้งนั้น
“คนจะสวยมันทะลุไปกว่าใบหน้า”
ป๋ารำลึกความหลังพลางเปิดหนังสือพิมพ์อ่านคร่าว ๆ ทีละหน้าอย่างใจเย็น “สมัยมีม็อบนะ พวกเราอยู่แนวหน้าถือโล่หนักมาก ต้องคุย ต้องกันมวลชน บางทีโดนบีบไข่ โดนถ่มน้ำลายใส่ ก็ต้องอด ต้องทน แต่ไม่มีอะไร ป๋าไม่ทันสมัย 6 ตุลานะ สมัยพฤษภา 35 นี่ก็ทำงานโรงพักแล้ว นี่ก็ 10 ปี พฤษภา 53 พอดี บางทีมันก็รุนแรงกัน ถึงตายก็มี แต่สมัยป๋ามันดันกันไปมา แล้วก็จบ ต่างคนต่างทำหน้าที่”
“คุ้มล่ะชีวิตตำรวจ ไปมาครบทุกสายแล้ว บู๊บุ๋นครบทุกรสชาติ มานั่งบนโรงพักเขียนประจำวัน ดูตำรวจใหม่ ๆ ทำงานดีกว่า ลูกจบหมดแล้ว หมดภาระ ตอนนี้ทำงานเพลิน ๆ ไปวันหนึ่ง คนมาโรงพักเขาทุกข์ เราก็ต้องใช้ประสบการณ์ทำให้เขาผ่อนคลาย ทำเท่าที่เราจะทำได้นะ”
ข้าพเจ้านั่งฟังแล้วเผลอเช็ดน้ำมูกไปอีกครั้ง
“ไม่สบายเหรอ หนอนโรงพัก”
“นิดหน่อยครับ”
ต้องออกกำลังกายนะ ดูแลตัวเองบ้าง เขียนบทความบางทีคนอ่านก็ชอบมาด่า หาว่าแต่งเรื่องบ้าง บางคนเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจว่า มันเป็นบทความ บางทีก็เป็นเรื่องสั้น ไม่ใช่ข่าว มันมีความจริงแต่ก็ต้องรังสรรค์ให้ออกมาน่าอ่านกันบ้าง ป๋าบอกคร่าว ๆ
“อย่าไปสนใจคำด่ามาก เก็บไว้ก็เหนื่อยใจเปล่า ปล่อยวางไปเถอะ และที่สำคัญเราต้องหมั่นดูแลตัวเอง จำไว้ชีวิตไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”
ข้าพเจ้ากินยาแก้หวัดไป เริ่มออกอาการง่วง จึงเห็นควรยกมือลาไหว้ป๋า แล้วลงจากโรงพักไป ทางตำรวจหนุ่ม ๆ เดินมาเจอทักทายกับหนอนโรงพัก “เมื่อกี้คุยกับใครนะครับ”
“กับป๋าไง ที่แกชอบมานั่งทำงานในโรงพัก”
ตำรวจสะดุ้งโหยง “หนอนโรงพัก ป๋าแกเป็นมะเร็งตายไป 4 เดือนแล้ว ไปอยู่ไหนมานะ”
ข้าพเจ้าเหงื่อตก ขนในกายลุกซู่มาในทันทีทันใด แล้วหันไปมองไม่มีใครอยู่ที่โต๊ะสิบเวรประจำวันแม้แต่คนเดียว ได้แต่ส่ายหัวแล้วคิดขึ้นได้ว่าคงเป็นเพราะฤทธิ์ยา จึงทำให้จินตนาการบรรเจิดขนาดนี้.
….................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย "ณัฐกมล ไชยสุวรรณ"
ขอบคุณภาพจาก : Pixabay
คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่
-
เห็นด้วย
100%
-
ไม่เห็นด้วย
0%
